Monasch kiest voor eigen gelijk

nrcvindt

En weer is de Tweede Kamer een afsplitsing rijker. De dinsdag uit de PvdA getreden Jacques Monasch brengt het totaal op zes, waarmee de Tweede Kamer nu zeventien fracties telt. Monasch kon zich niet langer verenigen met de koers van de PvdA en besloot daarom de fractie en de partij te verlaten, maar niet het parlement.

Blijkbaar beschouwt hij de schamele 2.193 voorkeurstemmen die hij bij de verkiezingen van 2012 vergaarde als een voldoende mandaat om zijn zetel niet terug te hoeven geven aan de partij aan wie hij zijn verkiezing te danken heeft. Een zuiver geval van zetelroof.

Monasch voert als reden voor zijn vertrek behalve inhoudelijke ook persoonlijke argumenten aan. Hij zou door het partijbestuur van de PvdA niet zijn toegelaten tot de lijsttrekkersverkiezing die de partij organiseert. Een lezing die het partijbestuur bestrijdt. Daar wordt gezegd dat Monasch een aantal procedureel niet in te willigen eisen had gesteld, zoals de mogelijkheid om eigenstandig het verkiezingsprogramma aan te passen. Toen hem dat was duidelijk gemaakt heeft hij zelf zich teruggetrokken.

Wat de precieze oorzaak ook geweest moge zijn, Monasch liet in elk geval de kans voorbij gaan om een openlijke strijd eindigend in een verkiezing te voeren. Nog voordat de race echt was begonnen heeft hij deze verongelijkt verlaten. Dat is niet sterk voor een politicus die er al jaren prat op gaat de ambitie te hebben de koers van zijn partij fundamenteel te veranderen.

Al in 2007 presenteerde hij zijn manifest ‘Zeven nieuwe veren’ die de PvdA een steviger links profiel moest geven. Dat resulteerde in de door hem opgerichte beweging ‘Rooie veren’ waarvan sindsdien weinig meer vernomen is. Wel van Jacques Monasch zelf, die zich een jaar later kandidaat stelde voor het lijsttrekkerschap van zijn partij bij de Europese Verkiezingen. Een interne verkiezing die hij met miniem verschil verloor. Voor hem was een andere plek op de lijst onbespreekbaar waarmee hij ook toen een kans voorbij liet gaan om de partij van binnenuit te veranderen.

Inmiddels Tweede Kamerlid geworden, meldde Monasch zich dit jaar voor de hoofdprijs. Hij wilde het opnemen tegen Diederik Samsom als leider en lijsttrekker van de in de peilingen zwaar gehavende partij. Monasch heeft een punt wanneer hij stelt dat het vreemd is dat de leden het partijprogramma langs een apart traject vaststellen zodat er geen directe koppeling is tussen kandidaat en programma. Alleen was dit van het begin af aan bekend.

Als gekozen partijleider had hij ongetwijfeld de aanzet kunnen geven tot verandering van de tegenstrijdige procedure. Maar Monasch heeft helaas gekozen voor het eigen, boze gelijk.