Recensie

Hitchcock-hommage gemengd met fantasy en thriller ontaardt in een warboel

Het begin van Louis Drax maakt nieuwsgierig, maar de film verandert in een mix van Hitchcock-hommage, kinderfantasy en thriller over mogelijk kindermisbruik. ●

©

Laten we het maar toegeven: boekverfilming The 9th Life of Louis Drax is een warboel. Dat wil niet zeggen dat er geen originele momenten zitten in het young adult-verhaal over de negenjarige Louis Drax die in een coma raakt. Wij moeten er samen met hem achterkomen wat de oorzaak is van al die ongelukjes en bijna-doodervaringen die hij al zijn hele leven overleeft. Het begin van de film, opgezet als fantasythriller voor kinderen, maakt nieuwsgierig.

Geen idee waarom er vervolgens is gekozen voor een in diepzinnige blikken vertelde mix van Hitchcock-hommage, fantasy en thriller over mogelijk kindermisbruik. Waarschijnlijk omdat dat in het boek stond, maar dan vraag je je af waarom de makers ervoor kiezen een dergelijk serieus onderwerp zo oppervlakkig te benaderen.

Vreemder nog is het wisselende perspectief tussen de comateuze Louis, via flashbacks en voice-overs en dat van zijn behandelend arts, een zijig figuur die zich in een romance met Louis’ moeder laat meeslepen. Net zoals bij de verfilming van Extremely Loud & Incredibly Close blijkt weer hoe moeilijk de mix van trauma, schattigheid en catharsis is voor Hollywood.