Klimaat

Het waren de warmste en wildste jaren ooit

Op de klimaattop in Marrakesh moeten de afspraken van vorig jaar in Parijs worden uitgewerkt. Aan beleid, technologie en financiering zal het niet liggen.

Afwijking van de gemiddelde temperatuur in de periode 2011-2015, vergeleken met de periode 1961-1990. Op basis van de HadCRUT4 analyse door het Met Office Hadley Centre in samenwerking met the Climatic Research Unit van de Universiteit van East Anglia. WMO

We hebben de vijf warmste jaren sinds het begin van de metingen achter de rug. En dat record werd, behalve Afrika, op elk continent afzonderlijk gevestigd. Van die jaren was bovendien 2015 het allerwarmste. De cijfers die de Wereld Meteorologische Organisatie deze dinsdag hebben gepubliceerd verrassen niet echt.

Ook waren het volgens de WMO ‘wilde’ jaren. De organisatie spreekt van een steeds zichtbaarder menselijke ‘voetafdruk’ op extreem weer en op klimaatgebeurtenissen met gevaarlijke en kostbare gevolgen.

De Duitse denktank Germanwatch volgt weergerelateerde gebeurtenissen nauwkeurig en rapporteert daar jaarlijks tijdens de klimaatconferentie over in hun Klima-Risiko-Index. Hun conclusie: tussen 1996 en 2015 stierven meer dan 528.000 mensen als gevolg van 11.000 extreme weerssituaties.

Zo, daarmee weten de deelnemers van de klimaattop in Marrakesh weer waar ze het allemaal voor doen.

geen gebrek aan urgentie

Van een gebrek aan urgentie is op de conferentie in Marokko overigens geen sprake. Maar dat betekent niet dat het de komende twee weken gemakkelijk gaat worden. Want de ratificatie van het klimaatakkoord van Parijs binnen een jaar ging dan sneller dan ooit en kan een kantelpunt in het klimaatoverleg betekenen. Maar de invulling van de details zal nog knap lastig worden.

Hoeveel klimaatgeld is er voor landen die zelf niet genoeg hebben om zich aan te passen? Waar komt de technologie vandaan die deze landen in de gelegenheid stelt hun economische groei niet afhankelijk te maken van de uitstoot van steeds meer broeikasgassen? Hoe weten we straks zeker dat landen zich aan hun beloftes gaan houden? Wie controleert ze?

En, de belangrijkste vraag: hoe dichten we het gat van 12 tot 14 gigaton kooldioxide tussen wat we hebben toegezegd voor 2030 en wat nodig is om de klimaatdoelstelling  te halen, en daarmee ver onder de 2 graden temperatuurstijging te blijven. Die puzzel zal ook in Marrakesh nog lang niet zijn opgelost.

Patricia Espinosa, het nieuwe hoofd van het VN-klimaatbureau, noemde het akkoord van Parijs eind vorige week een teken van hoop voor iedereen op de planeet. Beleid, technologie en financiering die nodig zijn om Parijs te halen bestaan en worden ook al aangewend, aldus Spinosa:

‘The Paris Agreement swept into force on an unprecedented wave of action and pledges to build a global renewable energy industry, clean up existing power, production, construction and agricultural sectors and re-engineer economies and societies to be more resilient to the climate impacts already in the system.’

Tot het einde van de conferentie in Marrakesh zal iedere dag een andere gastauteur op deze plek vanuit zijn of haar bijzondere betrokkenheid en deskundigheid ontwikkelingen op het gebied van klimaatbeleid becommentariëren. We zijn ook heel benieuwd naar uw visie op het akkoord van Parijs. Door u aan te melden bij disqus, kunt u reageren op de artikelen.

Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.