Recensie

Gemoedelijk solodebuut van ‘filiaalchef’ Piekema

Harry Piekema, die vooral bekend is als filiaalchef in de Albert Heijn-reclames, laat op het podium zien wat hij zoal kan.

Foto Tino van Dam

‘Toen ik stopte met waar u van mij allemaal van kent…” begint Harry Piekema – en zijn publiek weet onmiddellijk waarop hij doelt. Jarenlang was hij immers de vriendelijke filiaalchef in de tv-reclame van Albert Heijn. Zo lang dat vrijwel niemand zich meer realiseerde dat hij in werkelijkheid een acteur is, en geen kruidenier. Het werd zodoende hoog tijd, vond hij, met die reclame te stoppen en zijn oude vak weer op te pakken. Sterker nog: hij speelt nu een solovoorstelling. En dat heeft hij nog niet eerder gedaan.

Man wil trap op met lampje, zoals dit programma ietwat surrealistisch is genaamd, laat zien wat Piekema zoal beheerst. In de eerste plaats weet hij een sfeer van gemoedelijkheid te creëren. Hij zingt liedjes, veelal van eigen hand, die soms naar country knipogen en meestal naar romantiek: „Nu jij hier niet meer bent / is alles onbestemd.” Ze worden stuwend en stijlvol begeleid door gitarist Erik Rutjes, terwijl Piekema zelf af en toe een partijtje meespeelt op zijn autoharp en op percussie.
Trailer van de voorstelling van Piekema. Het artikel gaat verder na de video.

Strooigoed van uiteenlopende aard

Verder vertelt hij enkele sprookjesachtige verhaaltjes, gelardeerd met een korte samenvatting van Oedipus, een gedichtje van Bertus Aafjes (In den beginne) en nog wat ander strooigoed van uiteenlopende aard, zoals een flard uit West Side Story en het begin van Paris s’eveille. En soms wendt hij zich tot iemand in het publiek voor een niets verplichtend praatje.

Ook demonstreert hij hoe een artiest op het toneel ten val kan komen zonder ernstige blessures op te lopen – een scènetje dat herinneringen oproept aan het hoogst komische slapstickduo Ham & Hoppa waarvan Piekema in de jaren tachtig de helft was.

Al die losse elementen maken echter wel dat Piekema’s solodebuut, in de regie van Wimie Wilhelm, een enigszins ongrijpbare, onbestemde indruk achterlaat. Het meandert, het lijkt niet goed te weten wat te doen met ‘s mans diverse talenten. Hij kan prettig verhalen vertellen en zingt met vocale souplesse. Hij kan bovendien aimabel contact leggen met het publiek. Maar vooralsnog lukt het hem niet ieders volledige aandacht af te dwingen.