Recensie

Fluisterverhalen, zwoele disco en agressieve raps op MTV REC

Concert van King Shiloh Soundsystem tijdens de eerste editie van Rec. Festival in Rotterdam. Foto Andreas Terlaak

Rotterdam heeft zijn concurrent gekregen voor het Amsterdamse Pitch. Afgelopen weekend openden clubs, bars en restaurants rond het Weena hun deuren voor het nieuwe festival REC. Het is tweedaags, grotendeels binnen en zoekt het qua programmering tussen concert en club, tussen pop en elektronisch. Alleen ligt de nadruk in Rotterdam meer op zwarte muziek dan op indie-elektronica.

In de luwte van de wolkenkrabbers is rond het Weena iets moois ontstaan sinds BAR zijn intrek nam in het Schieblok en zich daar ontwikkelde tot een van de toonaangevende clubs van Nederland. Het met graffiti bespoten Perron werd vervangen door fancy poppodium Annabel en technokelder Transport. De kale parkeerplaats ertussen is uitgegroeid tot het partyplein van Rotterdam.

Op REC kwam op die plekken dit weekend een veelkleurig publiek af, van zwijmelende blanke veertigers tot meervoudige gepiercte hip hop-hipsters. Dat zorgt voor leuke kruisbestuivingen. Vrijdagnacht deinden hiphop meisjes vol vuur op de zware snelle doorpaktechno van Randomer in Perron; een dag later verloor een vrouw gekleed in traditionele Afrikaanse kledij zichzelf op precies dezelfde plek in de trage reggae vibes die King Shiloh Soundsysteem uit hun speaker-installaties blaast. De bassen trilden de laatste restjes verschraalde bierlucht los in de club die al een jaar lang alleen als opslag dient en voor het festival nog een keer openging.

In Annabel stelden publiekstrekkers als grime-koning Skepta en popzangeres Santigold wat teleur net als de bijna komische ‘feel good’ soul van Mayer Hawthorne. Nee dan Cody Chesnutt. Voor hij op vrijdag het nummer Love is more than a wedding day begon, hengelde hij het publiek binnen met een intiem fluisterverhaal over hoe hij echtelijke ruzies bijlegt. Vervolgens bouwde hij al knieën-knikkend en vinger-knippend het nummer uit tot een grootse meeslepende ode. Zo ging het podiumdier steeds van klein naar groot.

Andere artiesten op het hoofdpodium als SBTRKT of Lianne la Havas zal niet iedere bezoeker meer even spannend vinden. Gelukkig stonden er ook veel frisse nieuwe namen in de bovenzaal. Neem multi-instrumentalist FKJ die saxofoon, gitaar en toetsen met evenveel funk bespeelde, de psychedelisch draaiende dj Yoda die platen mixte alsof hij ballen jongleert en Jameszoo die vrijdag meisjes al calvados inschenkend vanuit de booth trakteerde op alles van Aphex Twin tot Kanye West. In BAR was Cakes da Killa zaterdag een hoogtepunt. De zwarte gay rapper heeft een bijna agressieve snelle flow, die schijnbaar contrasteert met zijn feminiene diva-attitude. Zijn dj – camp as Christmas - vertaalde alle tekst in wilde gebarentaal terwijl hij als een dolle hond op en neer sprong en kwistig met de alarmtoeter strooide.

Kinderziektes zijn er ook. Het geluid in BAR was vrijdag ronduit slecht waardoor het optreden van de euforische highlife-rapper Ata Kak niet overkwam. Zaterdag was het beter met dj Antal, die het publiek letterlijk naar zich toe trok met de wetten der liefde: aantrekken en afstoten. Eerst stevige pompende house van Kenny Burke, dan weer opwarmen met zwoele Turkse disco van Baris Manco. Als het geluid in BAR verbetert, heeft REC veel potentie voor de toekomst.