Column

Co-ouder

De AD-journalist trof Diederik Samsom alleen thuis, maar op het parket stond nog een toren die zijn zoon had gebouwd met de gele Legostenen.

marcelroosmalen0

Omdat hij weer lijsttrekker van de PvdA wil worden was Diederik Samsom opeens overal. Hij stond zichzelf soms wel drie keer op een dag in zaaltjes in het land uit te leggen. Je vroeg je af of de man ook nog zoiets als een privéleven had.

Jazeker!

Diederik Samsom is altijd aan het werk, maar is daarnaast ook nog een flexibele co-ouder. Dat bleek uit een gesprek dat journalist Jan Hoedeman met hem had aan ‘de grote houten eettafel’ in zijn woning in Leiden die hij na zijn scheiding betrok. Het verhaal stond zaterdag in het ‘&Magazine’ dat met het Algemeen Dagblad en veel regionale kranten komt.

De journalist trof Diederik alleen thuis, maar op het parket stond nog een toren die zijn zoon had gebouwd met de gele Legostenen waar Diederik vroeger zelf ook mee speelde. Aan de muur hingen vier tekeningen van Jeroen Henneman die hij toen hij het huis betrok van zijn ouders kreeg. „Ze hingen vroeger thuis in Leeuwarden, dat geeft toch een thuisgevoel.”

De mensen mochten gerust weten dat hij ten tijde van zijn huwelijk na een debat weleens „een enorme wolk frustratie” mee naar huis nam. „Het werk breekt je huwelijk niet, maar het kan een factor zijn die de reparatie van je huwelijk lastiger maakt.” En dat zijn ex (‘co-ouder Tineke’) de afstandsbediening van de televisie soms verstopte omdat Diederik vier keer per dag het nieuws wilde zien.

De mens Diederik schoof met deze anekdote ineens een stukje naar ons toe. Uit ervaring weet ik hoe vervelend het is als je de afstandsbediening kwijt bent. Ik had ook weleens naar de vriendin geschreeuwd als ik de afstandsbediening niet kon vinden, maar ze had hem nog nooit bewust voor me verstopt.

Diederik en co-ouder Tineke woonden inmiddels in twee verschillende huizen in dezelfde straat.

Samsom: „Voor de kinderen geldt: ze hebben één huis met een stuk lucht ertussen.”

Prachtige zin.

„We zijn heel flexibel, hoor”, legde Diederik het geheim van het co-ouderschap uit. „Als ik even niet kan valt Tineke in, of omgekeerd.”

Ook heel mooi gezegd: „Of omgekeerd”.

Maar het mooiste aan de AD-productie was de foto.

Diederik die zijn smartphone checkt op een smetteloos witte wenteltrap. Onder zijn gympies stond tegen de onderste treden bewust nonchalant een skateboard geparkeerd. Duizend woorden gevangen in één plaatje: een sportieve en flexibele papa, eentje die tien uur werken per dag en co-ouderschap moeiteloos combineert.

Een stuk lucht verderop wilde iemand zijn Lego en skateboard terug.

Marcel van Roosmalen heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.