Column

Aardappelen op de rug van Feyenoord

Een paar dagen na de begrafenis van zijn moeder zat Feyenoords middenvelder Tonny Vilhena in Deventer op de tribune ogenschijnlijk kalm te kijken naar zijn team.

©

Over de gevolgen van iemands dood is niets met zekerheid te zeggen. Rond een overledene kan een serene sfeer hangen. Nabestaanden vallen in elkaars armen, huilen en stamelen een paar troostende woorden. Maar een moment later kun je ook getuige zijn van een woedeaanval, of zelfs een hilarische lach.

Allemaal overlevingsdrift.

Een paar dagen na de begrafenis van zijn moeder zat Feyenoords middenvelder Tonny Vilhena in Deventer op de tribune ogenschijnlijk kalm te kijken naar zijn team. Vilhena had zich dik aangekleed; het windjack was tot aan zijn baard dichtgeritst en zijn capuchon bedekte zijn krullen.

Warmte hield de dood op afstand.

Omdat zijn moeder na een langdurig ziekbed op 52-jarige leeftijd overleed, gaven alle supporters in de Adelaarshorst in de 52ste minuut een klaterend applaus. Vilhena hoorde het eerbetoon natuurlijk en toch hield hij zijn ogen gericht op het veld. Er was afleiding genoeg om het verlies van zijn moeder voor even te vergeten: Feyenoord stond met 1–0 achter tegen hekkensluiter Go Ahead Eagles.

Het overlijden van Vilhena’s moeder zou Feyenoord aanjagen om hechter en strijdvaardiger dan ooit te opereren, zo werd bij de club gedacht. Op het veld was er weinig van te merken. Feyenoord speelde sloom en leed aan ideeënarmoede.

Coach Giovanni van Bronckhorst was na afloop van de zeperd mild. „Dit was een totale offday maar ik ben totaal niet boos. Ik moet trots zijn hoe ze deze zware week als team beleefd hebben.”

De dood bleek weer eens een onbetrouwbare hond; hij lag als een zak aardappelen op de rug van de Feyenoordspelers en zorgde voor dichte mist in hun hoofd. Uitgerekend op de dag dat Feyenoord kon uitlopen op Ajax en PSV speelde de Rotterdamse club zijn slechtste wedstrijd en verloor voor het eerst in deze competitie.

Tijdens de lange reeks van ongeslagen duels voelde Feyenoord zich de afgelopen maanden onoverwinnelijk. Je onoverwinnelijk wanen is een prettig gevoel maar de angst om te gaan verliezen groeit intussen met de week. Het is eenvoudig: na winst komt hoe dan ook verlies. En andersom. Daarom was het ook bijzonder dat juist de hopeloze nummer laatst van de koploper won.

Het decor was geknipt voor het minidrama. Er maakte zich lichte opwinding van mij meester toen ik zag dat het dak van de lange tribune ondersteund werd door ouderwetse pilaren. De Adelaarshorst is een romantisch stadionnetje midden in een woonwijk. Verliezen in die omgeving maakt een uit-spelende voetballer eenzaam, zeker als hij daar op een koude herfstavond nog op het parkeerterrein in de spelersbus moet stappen.

In Deventer gaf de dood allesbehalve een kontje aan Feyenoord. De Rotterdammers zijn niet langer onoverwinnelijk en daar hielp geen moedertjelief aan.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker