Recensie

Treurig afscheid van een van de groten uit de countrygeschiedenis

Pop
Kenny Rogers Gehoord 3/11 HMH. Amsterdam.

Terwijl jonkies Paul McCartney (74) en Paul Simon (75) niet van ophouden weten kondigde de 78-jarige Kenny Rogers zijn finale wereldtournee aan: The Gambler’s Last Deal. In de HMH kwam donderdag al meteen de harde waarheid aan het licht. Zo strak als zijn gezicht door de plastisch chirurg is getrokken, zo zwak en onvast is zijn stem geworden. Met veel kunst- en vliegwerk werd een retrospectief van Rogers’ artiestencarrière gepresenteerd. Maar de man die het middelpunt had moeten zijn bleek een schaduw van zichzelf.

Kenny Rogers draait al mee sinds 1957, toen hij als tiener zijn doo-wopgroepje The Scholars verliet om solo te gaan. Hij werd een countrylegende, die tussendoor met Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In) een rol speelde in het psychedelische poptijdperk. Al die wapenfeiten werden breed uitgemeten in de fotomontages, filmpjes en quasispontane verhalen die Rogers wijselijk van het krassende zingen af moesten houden. Hij spaarde energie door het publiek de microfoon voor te houden, waardoor juist de prachtige refreinen van Ruby (Don’t Take Your Love To Town) en Lucille volledig in het water vielen. Ook gastzangeres Linda Davis gaf hem tussendoor regelmatig een excuus om even niets te doen.

Plaatsvervangende gêne rilde door de zaal toen hij in She Believes In Me de hoge noten niet haalde; zo liefdeloos heeft André Hazes het daarvan afgeleide Zij Gelooft In Mij nooit gezongen. Coward Of The County en The Gambler reikten hem de grap aan dat hij niet kan acteren en dat hij elf speelfilms heeft gemaakt om dat te bewijzen. Ook hier maskeerden de filmpjes zijn vocale onvermogen. Een treurig afscheid van een artiest die tot de groten uit de pop- en countryhistorie behoort, maar die er niet in slaagt de eer aan zichzelf te houden.