Column

Einde glorie

Frank de Boer was te weinig Italiaan om het bij Inter Milaan te redden. Nu is ontslag na 85 dagen een relict uit de tijd van vóór het stemrecht, maar dit sociale onfatsoen komt vaker voor in voetbal.

Vanwaar toch die verkeerde keuze van een nuchtere Hollander als Frank de Boer? Hij wist dat Internazionale een wespennest was met een oncollegiaal bestuur en ondergrondse schaduwmachten. Club in crisis, zoals AC Milan dat eerder ook was. De selectie is getekend door onderlinge tribale vijandigheid. Het transferbeleid van de laatste jaren is slagroom zonder taart – zelfs de supervedette ontbreekt. Het stadion loopt niet eens meer vol voor een Europese wedstrijd. Inter verloor deze week van Southampton en staat laatste in de groep voor de Europa League. Een historische vernedering.

Vier jaar lang was Ajaxcoach De Boer bedolven onder jubel en glorie. Zijn bewind grossierde in landstitels. Steeds vaker viel de vergelijking met Louis van Gaal. Meesterschap, pur et simple. Ook aanjager met bloeddorst en gekwetstheid. Niet zelden schreeuwend langs de zijlijn met de woede van Fokke & Sukke. Tot humor kwam het zelden en de liefkozing was al versteend nog voor ze werd uitgeworpen. Frank de Boer was een karwatstrainer. Met veel verstand van voetbal, dat wel.

Zijn naam werd genoemd bij Liverpool. Het was meer een club voor hem geweest dan Inter. Alleen al het wegvallen van een taalprobleem had hem een comfortabel gevoel kunnen geven. Zoals de meeste Nederlanders heeft Frank het moeilijk met Latijnse talen. In het Italiaans klonk hij als een rapper uit Drenthe die zijn tekst kwijt is. Ook in het denken miste hij de flair om Italiaan te zijn. Hij begreep dat eindeloze bochtenwerk niet.

Ik vrees niet voor de carrière van Frank de Boer als coach, maar zijn vroegtijdig ontslag bij Inter is wel een klap. Het zal even duren voor het onvoorwaardelijke vertrouwen is hersteld, want in zijn laatste jaar bij Ajax waren zijn tactische keuzes ook niet onomstreden. En er zat nogal wat ruis op zijn personeelsbeleid.

Het opgebroken experiment-De Boer van Inter bevestigt het einde van de hoogconjunctuur van het Nederlandse trainerschap in Europa. De magie is weg. Guus Hiddink is verbleekt tot invaller in hoge nood. Waar het vroeger wemelde van Nederlandse trainers bij Belgische clubs zie je ze nu nog alleen terug in lagere regionen. John van den Brom was de laatste die bij een Belgische topclub heeft gewerkt. In de Eerste Klasse is niet een club meer met een Nederlandse coach.

In de rest van Europa worden ze al even vakkundig genegeerd. Er is nog Ronald Koeman bij Everton en Dick Advocaat bij Fenerbahçe die met het nodige respect worden bejegend, maar Gertjan Verbeek schopt het niet verder dan een Duitse tweedeklasser. Waar hij ook nog wordt gezien als een Hollandse Popov, maar dan met de humor van een koevoet. Meer dan een curiosum zal het niet worden in de Bundesliga.

Ja, de goede Bert van Marwijk is bondscoach van Saoedi-Arabië. Het vervult mij met een diep medelijden. Bert hoort in een voetballand thuis, niet in de woestijn met broodheren die alleen te vervloeken zijn.

Tot in de keuze van coaches heeft het Europese voetbal de Hollandse school dood verklaard. De gletsjer is gesmolten. Wat overblijft is een FIFA-meneertje op een Zwitserse Alp: Marco van Basten. Hijzelf heeft nooit een Europese topclub gehaald als coach. Marco heeft zich nu teruggetrokken in hersenspinsels, ver van paal en lat. In abstracties. Eigenlijk Nederlander zonder vaderland geworden.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.