Placebo

Georgina Verbaan

Vroeger stak ik nog een sigaret op wanneer ik oudere mensen elkaar gezondheidstips hoorde geven. En als het advies om iedere morgen een glaasje aloë vera-sap te drinken over tafel ging, luisterde ik half en had ik ongeacht het tijdstip ook wel zin in een glaasje Saint Veran. Tegenwoordig spits ik mijn oren als ik hoor spreken over ‘vijf simpele Tibetaanse oefeningen die ook wel de Fontein der jeugd genoemd worden’. En dan vóel ik me toch een ouwe lul. Eergisteren nog, liep ik zoekend door drogisterij De Tuinen langs het hoekje met cd’s zoals Angels of Hope, an angelic compilation, dingen met dolfijnen of andere oceaangeluiden en natuurlijk Relaxing Flute omdat er nog steeds mensen zijn die niet willen slaan, krabben of bijten wanneer er panfluit klinkt. In mijn winkelmandje lagen weet ik hoeveel soorten vitaminepillen, lavendelolie, lavendeldoucheschuim. Ik ben namelijk al een maand of twee, drie op een uitputtende zoektocht naar ontspanning.

Eerder had ik niet geweten dat dat was wat er aan mijn leven ontbrak. Een half jaar geleden had ik de journalist die mij vroeg wat ik voor ontspanning deed nog verward de wedervraag ‘Wat bedoelt u precies als u me zoiets vraagt?’ toegeworpen. Tegenwoordig zou ik volmondig ‘Alles, meneer.’ kunnen zeggen. ‘Behalve slapen’. Want dat wil nog niet echt lukken. Omdat ik alle slaappillen al zo’n beetje geprobeerd heb en ik die die nog enigszins werken niet te vaak wil gebruiken omdat ze dan hun krachten verliezen, ben ik mij aan het bekwamen in liggen. Simpelweg liggen.

Ik doe het zo vaak als ik kan op een yogamat, al dan niet met een of twee benen op een onlogische plek ten opzichte van de rest van mijn lichaam, en ik adem dan door mijn neus, of bij een acupuncturist met twintig naalden in mijn lichaam en een vrouw die met een soort hele dikke joint boven mijn ontblote huid cirkelt. Ik kan niet zeggen dat het tot nu toe het beoogde effect gesorteerd heeft, maar ik ben al wel iets geduldiger geworden en dat lijkt mij winst.

Dat heb ik tijdens mijn vorige bevliegingen niet mogen meemaken. Maar misschien was geduld nou precies wat er nodig was om überhaupt iets zinnigs met de broodbakmachine, de slowjuicer, de naaimachine of de klimmuurschoenen te doen. Ik mag van mezelf niet meer op skepsis.nl komen. Als ik een placebo vind die mij doet slapen, vind ik het allang best. Maar ik was er niet gerust op toen er een mevrouw binnenkwam in de gehorige zaak van mijn nieuwste acupuncturist (de vorige was vergeten de naalden uit mijn nek te halen en ik kwam daar pas achter toen ik buiten mijn sjaal omdeed). Ik lag onder een doek mijn best te doen om niet te bewegen toen een mevrouw haar verhaal deed „Als ik ’s ochtend wakker word dan denk ik al, laat maar. En als de kraan dan ook nog lekt dan word ik zo boos! En dan moet de dag nog beginnen. Kruiden doen, maar weer?”