Recensie

Nieuwe broodjeszaak, maar dan heel lekker

Foto Rien Zilvold

Op de laatste zaterdagmiddag van oktober zit het goed vol bij CEO Baas van de Lunch, zowel binnen als buiten op de stoep van de Karel Doormanstraat. In de gauwigheid zie ik één vrije tafel voor twee, zo’n verhoogde tafel, maar vooruit. Ik stel me op voor de bar waarachter twee medewerkers druk in de weer zijn, een ander loopt met volle borden heen en met lege borden terug.

Zo sta ik één minuut, twee minuten, drie minuten. Het is druk, fair enough, maar na vier minuten concludeer ik dat ik in een potje ‘mijd-de-blik-van-de-klant’ verzeild ben geraakt. Ik kom om te lunchen, niet om een spelletje te spelen.

„Heeft u een tafeltje voor twee?” vraag ik.

„Als u een plekje ziet, mag u daar gaan zitten”, luidt het antwoord, terwijl de medewerkster haar blik door de ruimte laat gaan. Zeg dat dan meteen, denk ik. Ik haast me naar het lege tafeltje en ga met mijn rug naar het raam zitten. Zodoende zie ik mijn gezelschap pas aankomen als ze al binnen is. Ze zet zich tegenover mij met uitzicht op de straat. Ik draai me af en toe om als ze commentaar levert op de uitdossing van voorbijgangers.

„Zou ze niemand hebben die haar waarschuwt?” zeg ik over de vrouw in een grasgroene jas waarvan het wijd uitlopende onderpand een ruimbemeten heuppartij suggereert.

„Ze draagt oranje schoenen, dus ze weet wat ze doet,’’ zegt mijn verhoogdetafelgenote.

Zo doden we de eerste twintig minuten van onze lunchafspraak zonder dat iemand zich om ons bekommert. Glimlachen in de richting van het bedienend personeel, vingers opsteken, aanroepen als aan de aanpalende tafel wordt afgerekend — wij zitten daar en vragen ons af of we wel bestaan.

Uiteindelijk worden wij opgemerkt en dan weer zo schattig geholpen dat onze irritatie vanzelf wegebt. „Normaal komen de mensen verspreid over de dag, maar vandaag kwam iedereen tegelijk. Daar waren we niet op ingesteld. Excuses daarvoor.” We bestellen witte wijn, een sprankelende sauvigon (5,25 euro). Ook die helpt om het leed te verzachten.

We houden het maar op nieuwigheid, want CEO Baas van de Lunch is nog maar een maand open. Mario Ridder en Sharon Kars kennen we van CEO Baas van het Vlees op Katendrecht, maar natuurlijk vooral van Joelia in het Hilton (één Michelinster) en vroeger van De Zwethheul (toen twee sterren).

Brood

Het voornaamste bestanddeel van de kaart is brood, maar er zijn ook salades en een soep van de dag. Wat mét het brood wordt geserveerd, maakt het verschil. Wij bestellen een mandje brood met olijfolie, boter en makreel américain (5 euro), een — naar blijkt — prettig pikante, smeuïge makreelsalade op basis van dragoncrème. Het mandje is maar bij wijze van spreken, het voorgesneden bolletje ligt gewoon op een schaal.

Bij de gerechten die we daarna nemen, is het brood luchtig met een knapperige korst, misschien wat dik gesneden. Vooral het donkerbruine („bijgekleurd, waarschijnlijk met getoaste mout”, weet mijn gezelschap, „volkoren is van zichzelf niet zo donker”) brood heeft daardoor iets knoestigs, hoewel het geheel schuilgaat onder de eggs benedict (10,25 euro). Het ei is perfect gepocheerd en de hollandaisesaus is friszuur. Haar hoor je niet mauwen.

Ik ben tevreden met mijn boterham entrecote (het meisje dat ons bedient, spreekt van „entrecó”) met ganzenlever (13,25 euro). Mooi, mals vlees, nog net rood van binnen, en daaronder een smakelijke jus die het brood, wit in mijn geval, niet zompig maakt. Aan alle ingrediënten is merkbaar meer aandacht besteed dan in de gemiddelde broodjeszaak. Zo komt, horen we, het vlees van CEO Baas van het Vlees en de sauzen en de jus worden bereid in de keuken van Joelia.

De binnenstad is een prettige lunchzaak rijker. Kleine suggestie onzerzijds: waarom niet ook een kleine pasta op de kaart, of een stamppotje?