Met een Hollandse polderflamencoband op tournee (slot)

De verkeerde kant van Marokko

Het plan van Tosca Niterink en haar danspartner Anita Janssen was om te gaan toeren door Marokko. Ze zijn echter blijven steken in Spanje.

Kent iemand dit Foto Anita Janssen

Eigenlijk heeft niemand zin om volgende week weer terug naar Nederland te gaan. En dat heeft zeker niet in de laatste plaats te maken met het weder. Zeker in dit jaargetijde is de temperatuur hier in Spanje bijzonder aangenaam, zo rond de 25 graden!

Ik snap nu ook ineens hoe dat overwintervirus zo goed kan gedijen in de broeierige badpakken en klamme zwembroeken van al die pensionado’s. Het sterft ervan aan het strand. In Amerika noemen ze deze oudjes ‘cue tips’(wattenstaafjes), vanwege het witte bolletje aan de bovenkant en de witte sneakers van onderen.

Over rare beesten op het strand gesproken: kent iemand dit diertje (zie foto)? Ik denk dat het een nieuw fantasiebeest van de Schepper is, en het kan niet anders dan dat het leeft van de eksterogen die het van de voeten van bejaarde zwemsters afknabbelt. Leuk om te weten, toch?

Ik begin het stadje Conil de la Frontera steeds beter te kennen. Onze gasteer, violist Lucas Amor, de zigeuneruitvoering van zijn neef André Rieu (hij mist alleen diens kruideniersgenen en daardoor diens dikke portemonnee), neemt ons regelmatig mee naar Lola.

Lola heeft een bar-restaurant waar de band af en toe speelt, en in ruil daarvoor zorgt ze dat ‘Loeka’ (ze zeggen in Spanje Loeka tegen Lucas) zijn vitamines naar binnen krijgt. Hij leeft al 62 jaar op patat, broodjes kaas en cola met of zonder whisky. Dat laatste komt minder vaak voor. Daarom krijgt hij van Lola biologische groenten uit haar eigen tuin. Heb je weleens een stoofpotje van verse groene erwten, tuinbonen en artisjok gegeten? Ik wel, bij Lola, en het smaakt goddelijk.

In Spanje smaakt alles sowieso veel lekkerder dan bij ons. Zelfs de koffie. De meest armoedige bar heeft in elk geval een fantastisch espressoapparaat. Als de koffie niet goed is, kun je in Spanje je tent meteen sluiten. En ook als je eigen gemaakte tomatenprutje voor op de panne tostada (geroosterd brood) bij het ontbijt niet echt lekker is.

Ik vind de zondagmiddagen hier het gezelligst. Om half drie komen hele families bij elkaar in strandtenten om lekker te eten en ondertussen naar muziek te luisteren, bijvoorbeeld die van de Nederlands-Spaanse gelegenheidsformatie Lucas Amor en friends (de band heet elke week anders). Dan wordt er gedanst en begint men spontaan bulería’s te klappen. Bulería is een flamencoritme met de nadruk op de 3, 6, 8, 10 en 12, dat er bij iedereen hier met de paplepel is ingegoten.

Beetje jammer dat bij het laatste optreden het publiek op het eind in zijn eentje stond te klappen; het podium was leeggedruppeld, vanwege een of ander ruzietje.

Ben je nieuwsgierig geworden naar deze temperamentvolle polderflamencoformatie: ze zijn 9 november te zien in Amsterdam bij Kapitein Zeppos. Tot dan!