Recensie

Er vallen doden en er wordt pijn geleden

Een mooie week voor instrumentalisten: Ben van Gelder pakt 5 ballen in de jazz, en Murray Perahia doet dat met de Franse Suites van Bach. Kensington bromt en gromt, maar klinkt wollig.

Het lijkt een pastiche van de foto achterop Bob Dylans Highway 61: Conor Oberst alleen achter de piano met mondharmonica, tekstvel en microfoon. Ruminations (overpeinzingen) werd op twee koude winterdagen in Omaha opgenomen en is ook op andere punten huiveringwekkend. Oberst gaat zijn demonen te lijf in kale, confronterende en ongepolijste songs waarin hij vooral zichzelf niet spaart. Er vallen doden en er wordt pijn geleden op dit negende solo-album van de zanger van Bright Eyes, die kwetsbaar verslag doet van een duistere periode in zijn leven. Met de wanhoop van een gekwelde dichter arriveert hij uiteindelijk bij de hoopvolle gedachte dat je nog altijd dronken kunt worden met vrienden. Zijn mondharmonica snerpt scheller dan Dylan; dit is geen muziek die gemaakt is om te behagen.