Recensie

Buitenbeentjes brengen opwinding bij Kensington

Het stormt en buldert nog altijd in de muziek van Kensington. De Utrechtse band houdt op het vierde album vast aan een getemperd rocktempo. Het kenmerkende Kensington-geluid is laag en zwaar: drums roffelen, zanger Youssef zingt gedragen, de structuur van de nummers wordt omkleed met een wollige galm. Het klinkt alsof er meerdere lagen zang en gitaar en drums zijn gebruikt – alsof je twee Kensingtons hoort. Nummers als ‘Slicer’ en ‘Do I Ever’ waaien galmend voorbij – hard maar nauwelijks opwindend. Het zijn de buitenbeentjes die opwinding brengen. De verwrongen keyboards in ‘Regret’, de langzaam opgebouwde ontlading van ‘Control’, zijn te koesteren momenten. Juist een liedje met de naam ‘Storms’ klinkt onverwacht ingetogen. Bijna ongemerkt wordt het nummer opgetild op vleugels van strijkers en koorzang tot een niveau van grootse emotie.

Live: 10, 11, 12/11 Ziggo Dome, Amsterdam.