Commentaar

Affaires bij Nationale Politie maken fusie alsnog verdacht

nrcvindt

Eerst leek het nog op opportunisme, de 1.8 miljoen euro die de ondernemingsraad van korpschef Gerard Bouman mocht besteden aan luxe vergaderlocaties, evenementen, pr-adviezen en dienstreizen. En dat ook deed, inclusief de dubbele toeslagen, de maatpakken voor de voorzitter en de begunstiging van familieleden. Zoiets is behalve laakbaar ook een blamage. Het kost gezag, aanzien en respect, juist omdat de politie de rest van de samenleving in het rechte spoor moet zien te houden.

De gedachten gingen een paar maanden geleden, toen dit aan het daglicht kwam, niet verder dan dat dit wellicht een nevenverschijnsel was van een overbelaste politietop, verwikkeld in de meest gecompliceerde reorganisatie van de hele rijksoverheid. Een die niet óók nog een kritische centrale OR kon gebruiken – en dus maar een oogje dichtkneep. Dan wel een extraatje toestopte. Een verkeerd soort solidariteit dat Bouman, zo bleek later, ook al demonstreerde bij de vijf agenten die werden geschorst nadat door hun aanhouding een arrestant, Mitch Henriquez overleed. Deze kregen van de korpschef alvast een baangarantie, financiële compensatie en weer toegang tot de politieburelen – dit alles voordat de uitslag van het onderzoek over hen bekend was.

Maar nu minister Van der Steur (Justitie, VVD) de resultaten van een onderzoek door de afdeling veiligheid, integriteit en klachten (VIK) vernam, is de kwestie gedraaid. Er komt nu een onderzoek naar het optreden van Bouman zelf.

De Afdeling VIK noemt de handel en wandel van de COR onrechtmatig en ondoelmatig – wat geen verwondering wekt. Hierna gaat het echter om de korpschef zelf. Werd hier samengespannen, toegedekt of afgekaart? Was de instemming van de OR destijds wel op inhoudelijk juiste gronden? Zitten er misschien constructiefouten in de organisatie? De vragen alleen al zijn beschamend; nota bene de eerste korpschef van de Nationale Politie, een kaarsrechte politieman, met een glanzende loopbaan.

Er liggen nu ook structurele vragen op tafel, die de moeizame fusie van de politiekorpsen zelf betreffen. Dat Bouman uiteindelijk in grote problemen verkeerde, is geen nieuws. Zijn terugtreden was voortijdig en onder politieke druk. Moest hij uiteindelijk iets mogelijk maken dat eigenlijk ‘niet kon’ maar toch moest? Het past bij de ‘stoom en kokend water’-aanpak die minister Opstelten destijds koos: die Nationale Politie moest en zou er komen. De moeizame resultaten, het vele extra geld dat sindsdien nodig was, hebben van de Nationale Politie nog geen doorslaand succes gemaakt. Of dit een oorzaak is, zou deel van het onderzoek moeten zijn.