Recensie

Verdwaald in eigen brein: een filosofisch spiegelpaleis

Remainder is een film als een Drosteblikje. De paranoia en desoriëntatie van hoofdpersoon Tom zorgen dat je als kijker verdwaalt in deze onmogelijke, stilistisch sterke film. ●●●●

©

Er viel iets uit de lucht. Dat is het enige wat hij nog weet. Met het geld van de schadevergoeding van zijn ‘ongeluk’ probeert hij vervolgens zijn geheugen te ‘reconstrueren’.

Nog meer dan de onverfilmbaar geachte cultroman Remainder (2005) van Tom McCarthy is de film die de Israëlische beeldend kunstenaar Omer Fast (1972) ervan maakte een onmogelijke film. Een puzzel waarvan je op voorhand weet dat je hem niet passend krijgt. Maar is dat niet precies de frustratie die hoofdpersoon Tom voelt? Waar moet je beginnen als je niets meer weet? Wie kun je vertrouwen?

Stilistisch zet de film sterk in. De paranoia en desoriëntatie van Tom worden opgeroepen via de extreem geringe scherptediepte van het beeld, alsof er buiten hem geen wereld bestaat. Zitten we gevangen in zijn hoofd? Al snel verdwaal je in een filosofisch spiegelpaleis. Wat is geheugen, wat is herinnering? Kun je iets herhalen of zelfs namaken? Wat is echt? Het zijn vragen die we uit vergelijkbare films kennen: La jetée , Inception, Synechdoche New York. Films als Drosteblikjes: elk roept verlangen naar de ander op.