Recensie

Popgenie Paul Simon kan nog jaren mee

Paul Simon is geen door de muze aangeraakt visionair als Bob Dylan, maar een vakman met een blik die altijd gericht was op de horizon.

De Amerikaanse zanger Paul Simon in de Ziggo Dome. Foto Paul Bergen / ANP

Als de gezamenlijke tour van Sting en Paul Simon vorig jaar iets duidelijk maakte, dan was het dat Simon (75) geen zangpartner meer nodig heeft om zijn plek in de pophistorie veilig te stellen. Ze deden het leuk samen, maar het was Paul Simon die de muziek telkens naar een hoger plan tilde met latin- en afroswing in een onafzienbare reeks van zelfgeschreven popklassiekers. „Een groot ontdekkingsreiziger”, kondigde oudgediende gitarist Vincent Nguini hem maandag aan bij een show die in grote lijnen de groove volgde van een jaar geleden, met het belangrijke verschil dat Paul Simon er nu zonder ‘Iejojo’ zijn eigen spanningsboog aan kon geven.

Van The Boy in the Bubble via Mother and Child Reunion naar Me and Julio Down By the Schoolyard is er een rode draad in Paul Simons muziek. Die ontstijgt aan de oude folkwortels en laat telkens nieuwe combinaties horen van pop, latin, doowop, zydeco, Afrikaanse ‘township jive’ en pure voodoo.

Intens samen spelende topmuzikanten

Dat laatste demonstreerden Simon en zijn achtkoppige band in de recente nummers Spirit Voice en The Werewolf, waarin de magie van intens samen spelende topmuzikanten naar een climax werd gevoerd. Nieuwe liedjes lieten zich makkelijk inpassen in een parade van publieksfavorieten, soepel toewerkend naar een grootse finale met de Graceland-hoogtepunten Diamonds on the Soles of her Shoes en You Can Call Me Al.

Paul Simon is geen door de muze aangeraakt visionair als Bob Dylan, maar een vakman met een blik die altijd gericht was op de horizon. Zijn oeuvre is de muziek van de verdwijnende Amerikaanse middenklasse, waarin zelfs de man van de autowasserette oog had voor andere culturen en muziekstijlen.

De tekst gaat door onder de video

Monter en in een sobere setting bracht Simon in de Ziggo Dome een eerbetoon aan zijn roots met de instrumentals Honky Tonk en Wheels. De zydeco met accordeon van That Was Your Mother mengde prachtig met het percussiesalvo van The Obvious Child. Afrikaanse invloeden klonken door tot in het nieuwe nummer Wristband, een wrange observatie over het moderne ongemak van polsbandjes die je overal voor nodig hebt, zelfs om bij je eigen concert binnen te komen.

Met een sfeervol Homeward Bound en het solo gezongen The Sound of Silence liet Paul Simon voor eens en altijd horen dat die liedjes hem toebehoren, sinds het duo Simon & Garfunkel er (reünies daargelaten) in 1970 mee ophield. Voor een 75-jarige toonde hij zich bewonderenswaardig energiek en er kon zelfs een dansje vanaf in Duncan, niet zijn grootste hit, maar hoe dan ook het zoveelste bewijs van zijn popgenie. Na twee en een half uur nam hij zijn welverdienste ovatie in ontvangst als een trots muzikant die nog jaren mee kan.