Recensie

Piano verstoort meditatieve strijd tegen de decibels

Documentairemaker Patrick Shen gaat op zoek naar échte stilte. Het is alleen lastig te begrijpen waarom zijn film dan is volgesmeerd met pianogepingel. ●●●

©

Dit is hoogstwaarschijnlijk de eerste documentaire die per locatie vermeldt hoeveel decibel geluid er geproduceerd wordt. Zo wordt in Tokio 82 dB gemeten en in een Amerikaans staatspark 35 dB. Ook leert de kijker dat hij/zij 6,5 uur per dag wordt blootgesteld aan hinderlijk lawaai. Deze geluidsvervuiling zorgt niet alleen voor stress, maar ook voor (dodelijke) fouten in ziekenhuizen, vooral in Amerika.

In Pursuit of Silence is een meditatieve zoektocht naar stilte. Wat is dat eigenlijk? En wanneer is geluid herrie? In akoestisch opzicht bestaat geluidloosheid alleen in dode kamers. Het gaat maker Patrick Shen ook vooral om de spirituele betekenis van stilte: in stilte bidden tot God, de kalmte van een Japanse theeceremonie. Want: „Als er niemand praat, domineert niemand.”

Shen voert wel iets te veel zweefkezen op die via stilte „opnieuw van de wereld leren houden” en smeert de soundtrack vol met pianogepingel: meer vertrouwen in stilte en de kracht van zijn serene beelden (en vredige geluiden) had niet misstaan.