Amerika 2016

Nog 7 dagen bellen en op deuren kloppen

Felix Klos werkt voor de campagne van Hillary in de belangrijke swing state Iowa. In dit blog vertelt hij wat hij meemaakt. Aflevering 3: Bezoek aan een trailerpark.

Foto Jewel Samad/AP

Door Felix Klos

Een van de deurenkloppende team-Hillary vrijwilligers is door de eigenaar van een trailerpark van zijn terrein gejaagd. De exploitant was een naargeestig onroerend-goed-mannetje. Fanatieke Trump-aanhanger. Daar krijg ik mijn mensen niet meer naar toe. Dan maar zelf.

Een bakstenen muurtje vlak naast U.S. Highway 6 schermt het park af. We zijn nog net binnen de stadsgrenzen van Iowa City, maar al ver buiten het bereik van de mentale radar van haar bewoners . ‘Bon Aire’ is de treurig misleidende naam van het kamp. ‘No soliciting’ waarschuwt de muur.

Het regent. Dikke druppels vallen in mijn gezicht terwijl ik mijn kaart bestudeer. Het park is onnavolgbaar ingedeeld. Trailers 1 tot en met 420 slingeren in krullende slierten door elkaar heen als de arrondissementen van Parijs.

Ik plak twee Clinton-stickers op mijn vest en begin te lopen langs de caravans van Bordeaux Street en Marseille Street. Mijn uitdaging is om zo lang mogelijk aan de aandacht van de eigenaar te ontsnappen.

Plots stopt de regen. Ik zie een teken van leven. Voor een trailer in De Gaulle Street is een jong stel druk bezig een nieuwe veranda in elkaar te timmeren. We maken oogcontact. Mijn vragende blik lijkt ze gerust te stellen. Of ze willen stemmen? Ik wijs op de stickers op mijn borst. Hun ogen lichten op. En of ze willen. ‘Hillary! Hillary!’, zeggen ze. Ze spreken Spaans. We praten met handen en voeten. Ze hebben nog geen stemrecht. Ze kijken verlangend naar de formulieren in mijn handen en wijzen me in de richting van de grootste trailer in het park.

Op nummer 73 woont Emilia. Ze staat op mijn adressenlijst van targeted voters. Als ik naar de deur loop, vliegt een jongetje op me af. ,,I’m four and a half and my favourite superhero is Superman”, roept hij. Christian heeft lange krullen, sprekende lichtbruine ogen en een wijs brilletje. Emilia is zijn oma. Ze komt tevoorschijn uit het kleine keukentje, werpt een snelle blik op mijn stickers en clipboard en besluit me te ontvangen met een knuffel. ‘Come in!’, roept ze. Ik krijg te eten en te drinken.

Emilia is trots op haar 28×56 Dutch trailer uit 2005, de duurste (32.000 dollar) in het park. Haar dochter, schoonzoon en vijf kleinkinderen zijn medebewoners. Met uiterste concentratie en hulp van haar dochter vult Emilia het formulier in waarmee ze haar stempas aanvraagt. Dit is de eerste keer dat ze nog voor Election Day gaat stemmen. Ze is er bijna net zo trots op als op haar trailer.

Als ik terugloop naar mijn auto zie ik uit mijn ooghoek een oud stel dat me met hun ogen volgt. Ze hebben mijn stickers gezien. ,,Hillary is a lying bitch”, krijst de vrouw. ,,We’re like Donald Trump, we don’t pull our punches, she’s a lying bitch!” roept de man. ,,She’s a lying bitch! She’s a lying bitch!”, echoot de vrouw weer. Haar stem is zo schril als het contrast tussen hun bitterheid, de hoop van een jong immigranten gezin en de warmte van Emilia’s huis.