Neem een kijkje in de boekenkast van schrijver Koos van Zomeren

De kast van de oud-journalist is netjes en geordend, maar heeft één manco: “ik moet eigenlijk stoppen met schrijven en met lezen, want er is geen ruimte meer in de kast.”

De kast van schrijver Koos van Zomeren Foto Lars van den Brink / NRC

De Billy-boekenkast in de opgeruimde werkkamer van schrijver, oud-journalist en voormalig columnist van NRC Handelsblad Koos van Zomeren (1946) is overzichtelijk ingericht. Linksbovenin staan de 61 (!) boeken die hij sinds 1965 schreef. Verder zijn alle boeken in de kast delen van de serie Privé-Domein, de autobiografische reeks van De Arbeiderspers.

„De mooiste serie van de Nederlandse literatuur en mijn favoriete genre.” Van Zomeren heeft er „iets meer dan honderd”, inclusief twee van zijn eigen hand, van de ongeveer driehonderd die er zijn. Hij heeft ze op alfabetische volgorde staan, zijn eigen werk is gerangschikt op anciënniteit. „Ik moet eigenlijk stoppen met schrijven en met lezen, want er is geen ruimte meer in de kast.”

Zolang hij nog schrijft, doet hij dat op een elektrische typemachine; van Zomeren heeft nooit geleerd een computer te gebruiken. „Of ik was te druk met een boek, of ik was niet bezig met een boek en dan stond er al helemaal geen druk op.”

Koos van Zomeren

Koos van Zomeren. Foto Lona Aalders

De Alpen als inspiratie

Mijn nieuwe boek, Alptraum - Stanley’s laatste gems, gaat over mijn vorige hond, een borderterrier. Hij is bij Grindelwald in de Zwitserse Alpen achter een gems aangegaan en gevallen. Ik heb in de Alpen veel situaties geschapen voor mijn romans. Het is net of ik een decor heb opgebouwd, dat over mijn hond heen is gevallen. Alsof ik het heb uitgelokt.”

In het linkerdeel van de kast een foto van Bello, mijn eerste hond, met mijn zoon Jan, die tegenwoordig mijn boekomslagen maakt. In het midden Rekel, van mijn Het complete Rekelboek. Onder hondenmensen is dat een fameus boek. In de kast liggen ook mappen met recensies en interviews, uit de tijd dat ik die nog bewaarde. Nu interesseren die me niet meer.”

Deze Nieuwe Revu heb ik gisteravond gebruikt op een literaire avond. Ik ben in 1980 voor een reportage met ornithologen mee geweest op een expeditie naar Mauretanië. Het is altijd gênant om te laten zien, vanwege de soft-porno op de cover. Seks, socialisme en sensatie: dat was toen de formule van Nieuwe Revu.”