Recensie

Fijne game, maar niet zo iconisch als de voorganger

Tiny, Duke, Fireman, Brooklyn, Frenchy, Fins, Lupin, Lips en Whiskey. Hoeveel talloze uren van onze jeugd verspilden we niet aan de hoofdrolspelers van de Commandos-franchise? Denken we over tien jaar Space Marshals 2 ook zo meewarig terug aan hoe we hoofdrolspeler en ‘law man’ Burt sluipend en wurgend langs ruimtepiraten loodsten? Deze opvolger van de gelauwerde game van Pixelbite uit 2015 volgt dezelfde formule als Commandos: een van boven bekeken third-person-shooter. Alleen zijn de nazi’s ingeruild voor criminelen in ruimteschepen of op spaghettiwestern-planeten. Space Marshals 2 ziet er fantastisch uit; de animaties en graphics zijn verbluffend. Aan de gameplay zitten wel wat haken en ogen. Je laat Burt en zijn kornuiten sluipen door te slepen op het beeldscherm. Vanuit een linkse swipe beweeg je de ruimtepolitieagenten door het veld, begin je vanuit een rechtse swipe dan trek je je wapen. Laat je los dan vuur je een ruimterevolver af. In vuurgevechten levert dit regelmatig problemen op. Dus soepele actie kan je vergeten. Space Marshals 2 is een fijne game, maar niet zo iconisch als Commandos.

Teksten: