Recensie

Een autoverkoper ontwaakt

Hedi is een symbool voor de generatie die voor het eerst ontdekte dat je ook gevoelens kon en mocht hebben. ●●●●

Hedi is een film die eigenlijk niet gaat waar hij over gaat. Voor de Tunesische regisseur Mohamad Ben Attia zitten er veel politieke ondertonen in het microverhaaltje over de autoverkoper die kort voor zijn huwelijk met de beminnelijke Khedija de vrijgevochten Rym ontmoet, die hem uit de sluimerslaap van zijn leven wekt.

Hedi is voor Ben Attia een symbool voor de generatie die door de Jasmijnrevolutie van 2010/2011 voor het eerst ontdekte dat je ook gevoelens kon en mocht hebben die niet door familie, traditie of religie waren voorgeschreven.

Maar alle goede bedoelingen ten spijt, die subtekst ligt best diep verstopt onder wat een niet minder veelzeggend verhaal over de activerende kracht van liefde is. En het is eerlijk gezegd best bevrijdend om naar deze minimalistische, droogkomische wereldcinema te kijken zonder een boodschap te zoeken.

De ingetogen plot en stijl lopen geheel synchroon met de timide hoofdpersoon, die zelfs te introvert is om in zijn eigen dromen te geloven. In Hollywood zou Hedi een carrière als striptekenaar of op z’n minst als superheld wachten, nog voor de derde akte is ingetreden, en tot slot een wereldreis met die onconventionele vrouw. Maar Hedi gaat over de kleine stapjes die we zetten. Over bescheiden overwinningen. Dat levert geen grote catharsis op, maar een gevoel van hoop die altijd met melancholie gepaard gaat.