Recensie

Vergeten opera ‘Olympie’ is net niet legendarisch

Het werk van de vergeten grootheid Spontini wordt nog zelden opgevoerd. Zo kon de ZaterdagMatinee er nu nog mee pronken.

Le Cercle d’Harmonie

Een vergeten grootheid is hij: componist Spontini (1774-1851). Berlioz, Wagner en Napoleon bewonderden hem. Maar opgevoerd wordt hij nog maar zelden, en zo kon de ZaterdagMatinee – knap in het revitaliseren van vergeten opera’s – nu nog pronken met de late Nederlandse première van Olympie.

De hamvraag is : zijn die twee eeuwen veronachtzaming een onrecht? Nee. Olympie is geen meesterwerk. Het bezit prachtige ensembles, elegante melodieën en rake vondsten in de orkestratie. Maar wat grofstoffelijk is de muziek soms ook, en de klassieke intrige (man en vrouw van vijandige kampen raken verliefd) is zo wollig verpakt dat meeleven met liefde, beproevingen en happy end een uitdaging is.

Olympie in de uitvoering van Le Cercle d’Harmonie/Vlaams Radio Koor. De tekst gaat verder na de video.

Dirigent Jérémie Rhorer is met zijn authentieke orkest Le Cercle d’Harmonie (nog) niet wereldberoemd, maar zijn cd-opname van Mozarts Entführung (2016) fonkelde zo fris dat het nieuwsgierig maakte naar zijn Spontini. Die bleek stevig, rijk aan schmier en praal en met fraaie accenten, al waren er momenten dat (óók een beetje de schuld van Spontini) de balans tussen zang en (luid) orkest niet optimaal was.

Voor het helder zingende Vlaams Radio Koor stond een sterke cast, maar door verkoudheid bleef mezzo Juliette Mars wat mat als het interessantste personage, feeks/moeder Statira. Karina Gauvin straalde in de titelrol en ook tenor Matthias Vidal (Cassandre) liet in elegante heroïek niets te wensen over. Maar een legendarische Matinee was het net niet.