Recensie

Van psychedelische rockers tot subtiele gitaarakkoorden

London Calling is uitgegroeid tot een festival voor nieuwe bands uit Engelstalige landen, met uitstapjes naar IJsland of Zweden.

Gitarist Clay Frankel van de band Twin Peaks tijdens London Calling in Paradiso. Foto Bibian Bingen

Isaac Gracie heeft zaterdag de grote zaal voor zichzelf. Half verscholen achter een lange bos blond haar bewijst de Engelse zanger dat de mogelijkheden om een publiek te overrompelen met slechts enkele gitaarakkoorden en een diepdoorvoelde voordracht, nog altijd niet uitgeput zijn. Zijn korrelige stem, waar angst, verlatenheid en verlangen op een gedecideerde manier in doorklinken, golft langs de subtiele melodieën van Terrified en Last Words. Gracie doseert zijn gevoelens, laat nog wat te raden over en weet juist daar het publiek mee te raken. Hij eindigt het optreden in een pose van overgave, op zijn knieën.

Het London Calling-festival, dat inmiddels 24 jaar bestaat, heeft geen exclusieve band meer met Britse muziek. London Calling is uitgegroeid tot een festival voor nieuwe bands uit Engelstalige landen, met uitstapjes naar IJsland of Zweden. Dit weekend was er weer veel publiek; soms liep de bovenzaal zo vol dat de bewaking bezoekers moest tegenhouden.

Het vijfkoppige Porches, uit New York, dat op het recente album Pool zo aantrekkelijk huiskamerdisco combineerde met onderwatergeluiden, klonk hier ineens glad en inspireerde nauwelijks tot dansen. Ook al doordat de muzikanten zelf er statisch bij stonden. Het Australische Flyying Colours daarna, omgaf het publiek met een wolk van keiharde psychedelica. De zaal kon uiteindelijk niet anders dan zich laten meevoeren op de kaatsende zangpartijen en rokerige gitaarriffs.