Column

Sven in Novosibirsk

Met mijn ogen dicht zat ik op het dakterras in de zon. Het was 15 graden. Nog even en ik moest naar binnen. Schaatsen kijken in oktober. Bespottelijk. Het veranderende klimaat dwingt ons tot een andere kijk op het leven. We moeten ons instellen op extreme regenval, hete zomers en dodelijke hagelstenen. En we horen steeds vaker dat buiten schaatsen in de winter eerder uitzondering dan regel wordt.

Moet het schaatsseizoen op televisie niet veel korter worden? December, januari en klaar.

Op zo’n warme dag als gisteren was het vreemd om schaatsers rondjes te zien draaien. Op een overdekt kunstijsbaantje in het Groningse Kardinge keken vrienden en familie op de tribune toe hoe de profs hun selectiewedstrijden reden.

Sven Kramer won drie afstanden. Op zijn dertigste is hij nog altijd ambitieus; hij wil de beste schaatser aller tijden zijn en blijven. Waarom moest hij dat nu al weer tonen?

De schaatsheld op een sfeerloos kunstijsbaantje, met blauwe tennisvelden op het binnenterrein. Het contrast deed pijn aan mijn ogen.

Ach, die zielige Zamboni-chauffeur schraapte tijdens de dweilpauze voor de tien kilometer zoveel ijs van de bovenlaag dat het overtollige slijpsel op de gepoetste baan achterbleef. Er ontstond ‘richelvorming’. Gevaarlijk voor schaatsers. Ze hebben het idee dat ze iedere keer over een drempeltje moeten stappen.

Kramer kon zich niet inhouden en bemoeide zich ermee. Hij beklaagde zich bij de organisatie. Trainer Jillert Anema nam zelfs een stok met een ijsschuiver ter hand en begon als een bezeten tuinman slijpsel te wieden op de ijsvloer. Kramer is dit soort amateurisme ontgroeid.

Hij heeft al vaak aangegeven dat hij stiekem het meest van buiten schaatsen houdt. Kom op, geef hem alle vrijheid. Op naar bevroren oorden waar hij ouderwets in zijn eentje strijd kan leveren met de natuur.

Sven met kapotgevroren lippen in pikdonker Groenland, kruipend over schotsen in Novosibirsk, huilend op bevroren Finse meren.

Van mij hoeft Kramer niet meer op B-toernooien te verschijnen om te schaatsen tegen mannen met de naam Afterpay op hun pak. De slogan van die nieuwe sponsor is: Betalen doe je achteraf. Als je Sven na zijn strijd om een betere premiepot voor profs écht boos wilt zien, moet je dat zinnetje vlak voor zijn neus uitspreken.

Maak van het schaatsicoon de komende jaren een speelfilm. Of gun hem een docu-serie als antwoord op formats ‘voor en door iedereen’. Weg met Heel Holland Bakt en de midweekse nabespreking. Heel Holland Schaatst zou een leugenachtige titel zijn, met die weke winters in de toekomst.

De Tien Barre Tochten van Sven, best zin om daar op een nazomerse oktoberdag liggend op de bank naar te kijken.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.