Na komst Siem stokt het bij Luuk

Eredivisie

PSV won van Vitesse (2-0), maar spits Luuk de Jong heeft al weken niet gescoord. „Ik laat me niet gek maken.”

Foto ANP Pro Shots

Aan de lopende band scoren heet het wel als goals output lijken van een gemechaniseerd productieproces. Knop indrukken, radartjes draaien, voorzet, doelpunt. Zo was het haast voor Luuk de Jong de afgelopen twee seizoenen, met zijn productie als basis van twee titels voor PSV. Maar de machinerie hapert. „Ik krijg nog steeds mijn kansen, het zit gewoon net niet mee. Ik neem er de verantwoordelijkheid wel voor hoor, maar waar het in zit? Lastig.”

Het is zaterdagavond, even na de 2-0 overwinning van PSV op Vitesse in de Gelredome. Twee goals van Gastón Pereiro. Hij wel dus, De Jong niet. Zo verstrijkt oktober zonder doelpunten van de 26-jarige PSV-spits. Het was niet zijn maand in wat eigenlijk al niet zijn seizoen is. Vorig seizoen eens in de 110 minuten een doelpunt, nu eens in de 330. Voor het eerst sinds oktober 2014 een hele speelmaand zonder ‘bollend netje’: vier eredivisiewedstrijden plus een Champions Leaguewedstrijd en een bekerduel geen goal voor De Jong.

Hij weet niet hoe het komt, die losse flodders van zijn voet en hoofd. Hij zou, volgens statistieken van databureau Opta de slechtste afwerker van dit eredivisieseizoen zijn met een verkwisting van veertig van de 43 doelkansen. Hij weegt en proeft geduldig de verklaringen die aangedragen worden door journalisten zoals het gebrek aan afleiding door diepgaande teamgenoten. Dan zegt hij: „We hebben het er wel over dat andere jongens diepte moeten maken, loopacties moeten maken in de zestien, ruimtes moeten creëren. Marco van Ginkel en Jürgen Locadia deden dat vorig seizoen, maar dat gebeurt nu ook wel.” Hij gaat de wat zinloze zoektocht naar oorzaken niet uit de weg, maar besluit met de woorden: „Het is gewoon een fase dat ze er niet in gaan. Ik laat me niet gek maken.”

Toch is er gemor. De Jong nam het onlangs op voor een ploeggenoot en noemde fluitende supporters ‘geen echte supporters’. Kwam bij dat na de bekeruitschakeling tegen Sparta midweeks, aanvoerder De Jong bij het bedanken van de supporters die waren meegereisd een wegwerpgebaar zou hebben gemaakt. Vak T kwaad. „Een groot misverstand”, zegt De Jong zaterdag. De beelden duiden op niet meer dan een wat cynisch duimpje op het moment dat supporters nog eens ‘schaam je kapot’ brullen. De Jong keert daarna om richting kleedkamer, gevolgd door de rest van de ploeg.

Binnenbrandje in supporterskringen. Alweer geblust ook, zegt De Jong. Maar toch: die kritiek, na twee seizoenen op handen te zijn gedragen? „Ik ben belangrijk geweest, dat willen ze weer zien. Zo werkt het in topsport. Maar ik werk me nog steeds kapot op het veld, voor het team.”

De Jong is het zat

De machteloosheid toont zich als hij twee keer kort na elkaar over de grond rolt na een duel met Guram Kashia van Vitesse. Beetje vastgepakt, beetje losgerukt, en daar ligt hij, Luuk de Jong. Handen ten hemel gespreid. De PSV-captain krijgt niet wat hij zoekt – een penalty – maar duidelijk is: De Jong is het zat. „Verdedigers kijken niet meer naar de bal, alleen nog naar mij en pakken me dan beet. Het is niet fair, snap je? Dus ja, dan ga ik ook maar eens naar de grond.”

Hij zeg het omdat scheidsrechters juist voor het seizoen hadden gezegd meer op die handtastelijkheid te gaan letten. Hij merkt er weinig van. „Verdedigers weten dat die duels winnen de kwaliteit is van PSV, van mij. Wanneer je mij niet tot koppen laat komen, is hun taak volbracht. Maar zo met hun handen, dat heeft niets met gewoon verdedigen te maken.”

Goals of geen goals – hij doet zijn werk. Zwoegt, zet aanvallen op, trekt verdedigers naar zich toe, maakt oorlog. „Ik krijg ook niet de makkelijkste ballen he.” Na een uittrap van doelman Remko Pasveer ploft de bal levenloos op zijn voet neer, mooi om te zien. Aan zijn balvaste body kun je een elftal ophangen, en dat deed PSV dan ook de voorbije twee seizoenen waarin – eerst overtuigend en daarna dankzij een misstap van Ajax op de slotdag – de landstitel werd gewonnen.

Het was allemaal hosanna, De Jong was koning in spitsenland. Pure prof, echte aanvoerder. Goed voor 46 competitiegoals in twee seizoenen PSV. Zijn contractverlenging tot 2020, kwestie van een eenregelig persbericht en een bos bloemen normaal gesproken, werd afgelopen zomer breed uitgemeten volgens de nieuwe pr-strategie van PSV. En de komst van broer Siem de Jong eind augustus was qua storytelling een buitenkansje. De voetbalbroers herenigd, voor het eerst samen in een profteam.

Maar het broederpaar tezamen heeft PSV nog weinig gebracht met eenderde van de competitie gespeeld. Siem kwakkelt, mist vorm en ritme. Luuk scoorde niet meer in de competitie sinds Siem op 24 september tegen Excelsior zijn eredivisiedebuut maakte voor PSV. En niet meer in de Champions League nadat Siem het laatste kwartier tegen Rostov inviel.

Kortom: niet alle feiten zijn even relevant. Soms moet die bal er gewoon weer eens in. Dinsdag wacht Bayern München. Dat is 1 november. Nieuwe maand, nieuwe kansen.