Recensie

Jazz International brengt virtuositeit en fanatisme

De muziekdriedaagse was deze editie voedingsbodem voor virtuositeit en fanatisme. Dat kwam ook terug op het zusterfestival in Nijmegen.

Gitarist Jorrit Westerhof Foto Carel van Hees

Een „beetje” last van bloedende vingers had hij, meldde gitarist Jorrit Westerhof droogjes. Hij had zijn snaren behoorlijk intensief beroerd. Niet dat het hem tegenhield. Met gierende banden ging hij met zijn band 3Times7 door een spannende set die snoeiharde rock aan improlyriek paarde met stekelige zijpaden. Dacht je dat het lieflijker werd, met zachte trompettonen van Eric Vloeimans, brak de boel weer knoerthard open met fuzzy rock. Westerhof jachtig rammend op de snaren, met bassist Marko Curcic en drummer Aleksandar Skoric, die hun energie nauwelijks kwijt konden, en toetsenist Martin Fondse meeschreeuwend op de megafoon.

Inmiddels is het een traditie op het Festival Jazz International Rotterdam: The Pack Project, een interessant programmaonderdeel ter bevordering van jong jazztalent. De nieuwe maker van dit keer, de 23-jarige gitarist Jorrit Westerhof uit Drachten, gaf een heerlijk onstuimig, van vele invloeden doorspekt ruig visitekaartje af met impressionistische diepte binnen opwindende contouren van Hendrix tot Balkanfolk.

Mooie uitbreiding in Nijmegen

De muziekdriedaagse Jazz International Rotterdam, opgezet in 2001 en al weer enige jaren thuis in LantarenVenster, was deze editie voedingsbodem voor virtuositeit en fanatisme. Dat kwam ook terug op het gelijktijdig gehouden zusterfestival Jazz International Nijmegen op meerdere podia in de stad. Een mooie uitbreiding. Zo maakte de internationale band van saxofonist Ben van Gelder met precies spel in beide steden grote indruk, was de Israëlische bassist Omer Avital op een bijna ontroerende wijze meeslepend, en imponeerde de Amerikaanse drummer Makaya McCraven met zijn rijke verzameling snel opeenvolgende grooves tot achter in popzaal Doornroosje.

De tekst gaat verder na de video.

Exclusieve smaakmakers waren er ook per festival. De in Japan geboren, vanuit Brooklyn opererende trompettist Takuya Kuroda, uit de band van José James en net gedebuteerd op Blue Note, heeft als solist een niet heel duidelijk signatuur maar bracht met zijn band plezierige, fris-moderne jazz. In Rotterdam bracht Cory Henry met zijn Funkapostels grote levendigheid. Met zijn rugzak nog om riep de 29-jarige organist op tot bewegen. Met de manier waarop Henry contact legt, lukte dat meteen: een hemelse soulstem, een uitgesproken mimiek, en zijn spel op de Hammond B3 waarop hij gloedvol funk- en soulklassiekers ombuigt. Prince, James Brown, citaten uit Marvin Gaye’s Inner City Blues; alles kwam voorzien van een gospellaag voorbij.

Aziza, het kwartet van saxofonist Chris Potter, contrabassist Dave Holland, gitarist Lionel Loueke en drummer Eric Harland, vormde een titanenband, die met zijn geconcentreerde aanpak constant uitstraalde dat er iets bijzonders aan de hand was. Met spannende nuances werd langs latin, Afrikaanse en Caribische muziek gescheerd; het leverde voortreffelijke jazz op.