Recensie

Wereldpremière Zuidams Celloconcert straalt niet

Klassiek

Celloconcert van Rob Zuidam Rott. Phil. Orkest o.l.v. Joshua Weilerstein. Geh: 27/10 Muziekgebouw aan ’t IJ ; herh. 28/10 Rotterdam.

De menselijke stem en het geschreven woord, dat zijn de pilaren onder de muziek van Rob Zuidam. Niet voor niets bestaat zijn recente werk uit (kamer)opera’s, liederen en een requiem. Alle vocale kwaliteiten van de cello ten spijt, een concertstuk voor dat instrument bleek toch heel iets anders. Zuidam heeft zich voor zijn nieuwste stuk door gravures van Dürer laten inspireren – wellicht verklaart dat het nogal vormelijke, weinig verrassende betoog van zijn Celloconcert. Qua lyriek en kleurenpracht stelde het lichtelijk teleur.

Het middendeel, een omvangrijke solocadens, nam een theatrale wending toen solist Ivan Monighetti zijn strijkstok afgaf en uitgebreid zijn cello begon te bekloppen, terwijl hij de slagwerkers dirigeerde. De minder beweeglijke hoekdelen leunden op lange strijkersakkoorden. Geleidelijk kreeg Monighetti steviger greep op Zuidams hoekige lyriek en tegen het slot klonk nog een hemels droommuziekje, maar echt stralen deed het niet. Zo schortte het in de uitvoering aan de vanzelfsprekendheid waarmee stercellist Nicolas Altstaedt na de pauze onnavolgbaar kon schitteren in Dutilleux’ Tout un monde lointain.