Recensie

Voorlopig liever zonder buggy

„Als ik een man in korte broek dwars door het bos ziet rennen, denk ik vooral dat hij hulp nodig heeft”, hoorde ik ooit. Van mijn vrouw. Over mijzelf. Zo gezien verdient elke Nederlandse trailrunner een medaille als compensatie voor alle sceptische blikken en het stille hoofdschudden. Want reken maar dat dat optreedt als hij (of zij) ineens kortgebroekt opduikt op een rul duin bij de wandelaars, zigzaggend tussen de koeien in het verende gras – of elders buiten de paden waar de homo joggens zich doorgaans voort pleegt te bewegen.

Een tweede medaille verdienen de mannen die er het beste in zijn, zoals de geboren Amerikaan (maar voor de liefde naar Nederland gerend) Zachary Freudenburg – you can call me Zac. Vorig jaar was hij derde op het NK Trailrunning, dit jaar werd hij vijfde op het WK Berglopen. Dan moeten de Dutch Dunes, dit weekend bij het nationaal kampioenschap in Schoorl, een eitje zijn.

Een derde medaille verdient Freudenburg omdat hij ooit het wereldrecord marathon met (ongemotoriseerde!) buggy vestigde: 2.32.10. Zijn zoon sliep bijna de hele tijd. Van de logische combinatie – trailrunning met buggy – zien we voorlopig af. Voordat iedereen gaat denken dat we hulp nodig hebben.