Steeds meer alleenstaanden: eindelijk een kookboek voor ‘solo kokers’

De meeste singles koken niet lekker voor zichzelf. schreef een kookboek voor de groeiende groep ‘solo kokers’.

Foto Floortje van Essen-Ingen Housz

Ongeveer drie miljoen eenpersoonshuishoudens telt Nederland op dit moment. De verwachting is dat dit aantal de komende decennia alleen maar zal stijgen. Nog even en ons land bestaat, net als in de Verenigde Staten nu al het geval is, uit meer singles dan setjes. Als ‘verse’ single heb ik de afgelopen tijd met interesse blogs en krantenartikelen gelezen over de economische, politieke, sociologische en culturele gevolgen van deze demografische verschuiving. Noem het beroepsdeformatie, maar daarbij viel het mij op dat er weinig tot niets wordt geschreven over de culinaire consequenties. Al die mensen die in hun uppie aan de prak zitten. Hoe doen ze dat eigenlijk? Klopt het clichébeeld van de alleenwonende man of vrouw die avond aan avond voor de televisie een magnetronmaaltijd naar binnen schuift?

Singles eten eenzijdiger

Uit een vragenrondje onder single vrienden bleek dat gelukkig wel mee te vallen. Er wordt heus gekookt in eenpersoonshuishoudens. Maar vrijwel iedereen bij wie ik informeerde, gaf toe het lastig te vinden om die maaltijden een beetje spannend, gezond en gevarieerd te houden. Wetenschappelijk onderzoek bevestigt mijn veldonderzoek. Wie alleen eet, eet door de bank genomen ongezonder dan wie samen met anderen aan tafel zit. Singles hebben over het algemeen een eenzijdiger dieet en consumeren bijvoorbeeld minder fruit, groente en vis.

De statistieken zeggen ook dat alleenstaanden meer voedsel weggooien. Wat niet zo vreemd is als je bedenkt dat supermarkten zich nog altijd voornamelijk op gezinnen richten. Het merendeel van de verpakte producten is bedoeld voor 2 tot 4 personen. Bovendien zijn recepten in kookboeken, tijdschriften, kranten en online vrijwel zonder uitzondering bedoeld voor twee of meer. Geen wonder dat alleeneters zich nogal eens genoodzaakt zien om meerdere dagen achtereen hetzelfde te eten. Wat natuurlijk prima is voor een keer. Maar niet bepaald bevorderlijk voor het eetplezier.

Iets fatsoenlijks op tafel

Koken voor één, zo merkte ik na mijn scheiding, vergt echt een andere benadering dan koken voor twee, of voor een heel gezin. De uitdaging is om met weinig ingrediënten (want je wilt zo weinig mogelijk weggooien) en in niet al te veel tijd (want je wilt niet elke dag een uur in de keuken staan voor iets dat je in tien minuten gaat opeten) iets fatsoenlijks klaar te maken. En dat is dan alleen nog maar de praktische kant. Er is namelijk nog een drempel die je als solochef moet nemen.

Ik leef nu ruim anderhalf jaar parttime alleen. (De helft van de week wonen mijn zonen bij mij.) Dat ik van alle dingen die ik opeens in m’n eentje moest doen koken het allerlastigst vond, had zeker ook te maken met motivatie. Ik was gewend om te koken voor publiek. Koken was mijn manier om vooral anderen te laten genieten. Waarom zou ik zoveel moeite doen voor mezelf alleen? De eerste negen maanden van mijn sololeven bestonden mijn diners uit supermarktsoep, zakken chips, tosti’s, gebakken eieren, nasi rames en soto ajam van de toko op de hoek en soms zelfs alleen maar uit een kom havermout.

Maar toen, langzaam maar zeker, terwijl het rauwste verdriet over mijn gestrande huwelijk begon weg te ebben en het alleen zijn begon te wennen, kwam mijn plezier in koken terug. Ik kocht geen kant-en-klare soepen meer, maar maakte ze zelf. Ik kookte rijst en roerbakte er groenten bij die ik op smaak bracht met gember, chilipeper en sojasaus. Ik bakte een stuk zalm, of een biefstuk, en at daar een salade bij. Ik bereidde spaghetti en maakte er een sport van om de saus in precies dezelfde tijd te maken als de pasta kookte.

Niet op de bank, maar keurig aan tafel

Ik at steeds minder vaak onderuitgezakt op de bank voor de televisie, maar keurig rechtop aan tafel. Ik begon een degelijke basisvoorraad aan te leggen in mijn nieuwe keukentje, zodat ik ook op drukke dagen, wanneer ik laat thuiskwam, nog snel iets in elkaar kon fröbelen. En ik begon er lol in te krijgen. Kijk mij eens lekker eten, zei ik tegen mezelf wanneer ik in m’n uppie aan tafel zat en mijn lepel in een bordje risotto zette. Kaarsjes aan, muziekje op, glas wijn erbij.

Nu solo het nieuwe samen lijkt te worden, is het volgens mij hoog tijd om de single in de keuken eens wat serieuzer te gaan nemen. Daarom schreef ik een kookboek met recepten voor 1 persoon. Koken voor jezelf is, weet ik inmiddels, niets meer of minder dan een exercitie in houden van jezelf. En kan net zo bevredigend zijn als koken voor anderen. Misschien wel júíst. In wezen ben jij immers je eigen ideale gast: iemand van wie je precies weet wat-ie lekker vindt.

Foto Floortje van Essen-Ingen Housz

Foto Floortje van Essen-Ingen Housz

Kooktips voor singles

Ontdek en volg je eigen smaak. Het maakt niet uit wat je maakt, als jij er maar zin in hebt. Je hoeft met niemand rekening te houden.

Leg een voorraadkast aan. Voor jezelf koken betekent ook dat je zelf boodschappen moet doen. Het is fijn als je die drempel niet elke dag hoeft te nemen.

Omarm het eenpansgerecht. Voor jezelf koken betekent namelijk ook dat je zelf de afwas moet doen…

Koester het ei. Gebakken, gekookt, geroerd, je tovert er binnen 10 minuten iets voedzaams mee op tafel. Wie eieren in huis heeft, hoeft nooit te verhongeren.

Experimenteer! Zie voor jezelf koken als een kans om nieuwe dingen te proberen. Zelfs als wat je in elkaar flanst niet te hakken blijkt, is er niks aan de hand. Er is altijd nog bezorgpizza.

Op 2 november verschijnt van Janneke Vreugdenhil Solo Food, met recepten voor solo-koks. 19,99 euro, 192 pagina’s.