Column

Ik blijf lid van de VVD, ondanks Halbe Zijlstra

Eens in de paar weken moet ik even heel rustig gaan zitten en voor mezelf op een rijtje zetten waarom ik ook al weer lid ben van de VVD.

Deze week bijvoorbeeld, toen ik het optreden van Halbe Zijlstra bij Pauw zag, moest ik mezelf eraan helpen herinneren dat ik achter 90 procent van het verkiezingsprogramma sta. Dat ik me identificeer met het optimisme, de doenerigheid van de partij. Dat „dit is het beste land ter wereld en dat moeten we zo houden”-toontje. Ik ben lid omdat ik vind dat je de armste mensen in Nederland helpt met een goed draaiende economie en niet door uitkeringen te verhogen. Ik geloof in zelf doen, in een kleine overheid, dat je minderheden niet moet knuffelen en vrouwen niet moet quoteren. Ik geloof in een sterke krijgsmacht, in straffen en orde, rechtvaardigheid en genoegdoening. Ik geloof dat je tuig tuig mag noemen, en opportunisme is in mijn woordenboek geen negatief begrip. Etcetera etcetera.

Blijven herhalen, dat is de enige remedie tegen opzeggen als ik Zijlstra op televisie zie reageren op het besluit van RTL om te stoppen met Zwarte Piet. De VVD was net zo goed bezig dat hele Zware Pieten-debat dood te zwijgen. Dat is bepaald niet eenvoudig voor een volkspartij waarvan de helft van de achterban het probleem niet ziet en het zat is om onterecht voor racist te worden uitgemaakt. Het zou zo mooi zijn als Den Haag dit licht ontvlambare debat aan zich voorbij had laten gaan. Er is al genoeg kloof tussen volk en politiek, er zijn al genoeg potentiële struikelblokken waar de broze coalities van Rutte over kunnen vallen. De VVD hoefde deze kar echt niet te trekken. Maar om er nou met je volle gewicht achter te gaan hangen?

De partij ligt, net als zoveel andere partijen, overduidelijk met zichzelf in de knoop. Aan de ene kant staan de bewindslieden. Stuk voor stuk degelijke, kundige mensen, handige bestuurders. Soms kun je hier en daar een begin van een visie ontwaren, maar overal valt wel een mouw aan te passen. Those are my principals and if you don’t like them… Well I have others. Fraai is het niet, maar het is onontbeerlijk in een tijd van politieke versnippering.

Het schuurt met de eerste V, ‘volkspartij’. Uitgedrukt in hier en daar tenenkrommend populistische en simplistische teksten, al dan niet tentoongespreid in onderstreepte koeienletters op posters door de hele stad. Het optreden van Halbe Zijlstra valt ook onder die kant van de partij. Het is voornamelijk erop gericht om de achterban tevreden te houden. Het zijn momenten waarop ik me vreselijk moet inhouden om niet onmiddellijk op te zeggen.

Opzeggen zou zo makkelijk zijn. Heerlijk zelfs. Ik zou heel heel hard de deur achter me dicht kunnen smijten. Ik zou het op dramatische wijze kunnen aankondigen op sociale media en me vervolgens gewoon bij mijn generatiegenoten voegen die überhaupt nergens meer lid van zijn. Waarom zou ik het niet gewoon bij stemmen laten? Je hoeft toch helemaal niet lid te zijn van een politieke partij?

Het is een misverstand. Ik moet het wél. Ik moet het omdat ik niet zo’n achteroverleunend elitair treitercolumnistje wil worden. Weet je, als je wilt kun je de hele dag al neuspeuterend tweets en Facebook-posts de wereld insturen over alles wat je niet aan staat in de wereld, over al die politici die draaien of hun principes verkwanselen in allerhande deals. Je kunt vanaf de bank voor de televisie al het onrecht aanwijzen en alle hypocrisie zonder zelf ooit verantwoordelijkheid te nemen voor al je meninkjes. Je kunt vanuit je hoog opgeleide elitaire bubbeltje de hele dag afgeven op Henk en Ingrid zonder dat daar ooit consequenties aan verbonden zijn. Eens in de zoveel jaar stem je tijdens de verkiezingen op het minst van alle kwaden en hoop je dat ze hun principes niet compromitteren in een coalitie met een of andere walgelijke partij.

Niet in jouw naam. Niets in jouw naam.

Die positie is me té makkelijk, zeker omdat ik columnist ben. Ik kan mijn leven lang nog stukjes tikken, zonder dat ik me ooit hoef te verantwoorden, zonder dat ik compromissen hoef te sluiten en zonder dat mijn woorden consequenties hebben voor het dagelijks leven van mensen.

Ik wil dat er wél iets in mijn naam gebeurt. Dus ben ik lid van de volkspartij, waar dus ook types zoals Halbe Zijlstra lid van zijn die zo nu en dan iets tenenkrommends uitkramen. Ik zal de komende maanden wel weer vaak tot 10 moeten tellen en die tweede alinea nog eens terug moeten lezen. Maar ik blijf lid. Dat moet nu eenmaal.

Rosanne Hertzberger is microbioloog