‘Elke avond uit is leuk, maar je koopt er niks voor’

Spitsuur Jennifer Edam (37) is naar eigen zeggen een relaxed type. Sinds anderhalf jaar is ze taxichauffeur, en vooral ‘s avonds van huis. „Ik denk vaak: wat zielig voor de kinderen. Maar de momenten dat ik er wel ben, zijn zij ook vaak weg.”

Foto David Galjaard

Jennifer: „Mijn ex-vriend en ik hebben al jong voor kinderen gekozen. Dan denk je: dit komt goed, we gaan samen een toekomst opbouwen. Maar vijf jaar na de geboorte van Shakil vertrok hij en stond ik er alleen voor. Daar had ik geen rekening gehouden. Je weet dat het kan gebeuren, maar je beseft niet hoe zwaar het is om twee kinderen alleen op te voeden.

„Ik heb altijd gewerkt, vanaf mijn zestiende al. Ik moest een keuze maken: een uitkering of werken en de kinderen naar de opvang brengen. Dat was moeilijk, want ik had er met mijn ex bewust voor gekozen vooral bij de kinderen te zijn. Ik kreeg even een uitkering, maar merkte al snel dat ik van dat geld niet kon rondkomen. Ik ben niet het type vrouw om zo te leven. Ik kan heus zuinig zijn, maar bijvoorbeeld niet met eten en drinken. Ik wil kunnen eten wat en wanneer ik wil. Met een uitkering kan dat niet.”

Taxichauffeur

Jennifer: „Na een jaar een uitkering te hebben gehad ben ik receptionist geworden. Dat vond ik slopend: vaste uren, ’s ochtends vroeg beginnen. Ik ben een relaxed type, houd van rustig opstaan en alles in mijn eigen tempo doen. Anderhalf jaar geleden stopte ik daarom als receptionist. Sindsdien werk ik als Uber-chauffeur. Gewoon in mijn eigen auto fungeer ik als taxichauffeur. Ik rijd in Amsterdam, soms 20 uurtjes in de week, soms 48 uur. Dat kan ik nu allemaal zelf beslissen. Ik ben eigen ondernemer, Uber heeft me niet in dienst. Ik ga nooit eerder naar huis voordat ik 200 euro heb verdiend. Daarvoor moet ik zo’n 7 tot 8 uur rijden.

„Dat ik zelf mijn werktijden indeel en besluit of ik wel of niet werk is fijn, maar soms ook moeilijk. Je moet gedisciplineerd genoeg zijn om elke dag te beslissen dat je gaat werken. Ik ben meestal aan het begin van de week wat minder gemotiveerd, en midden in de week denk ik: toch even wat geld verdienen. Dan is het hard aanpoten en werk ik een paar dagen tot 12 uur ’s nachts door. Maar ik slaap de volgende dag dan wel uit.”

„Mijn ochtendritueel bestaat uit een kopje thee aan de eettafel. Ik ruim de keuken op, ga stofzuigen en dweilen, en spiek alvast in de kinderkamers of het een rommel is. Ik ruim niet voor ze op, dat moeten ze zelf doen. Ik wil niet dat ze denken dat leven zo gemakkelijk is. Ik moet er ook hard voor werken.”

„Mijn kinderen hebben als klusjes de vaatwasser en de wasmachine uitruimen. Ik leer het hun allebei zelf te doen: meestal app of bel ik om te zeggen wat er moet gebeuren. Het is hun enige taak, maar geloof me: dat is al hoofdpijn om te regelen. Ik kom ’s nachts thuis, dus ik kan ze nooit gelijk aanspreken als het niet is gebeurd. Dan zeg ik de volgende dag weer: ik maak je vannacht wakker als het niet goed is! Maar dat doe ik natuurlijk nooit.”

Schuldgevoel

Jennifer: „Over het algemeen eet ik op straat, zoals ik dat noem. Dan neem ik even een uurtje pauze van het rijden. Er zijn drie restaurantjes waar ik altijd heen ga: een met Creools eten, een met Hindoestaans eten en McDonald’s. Ik kook ook wel eens zelf, maar het ligt er maar net aan of ik daar die ochtend tijd voor heb gehad. Het liefste zou ik natuurlijk elke dag samen met mijn kinderen eten, maar ja, dat gaat niet. Ze kunnen het wel goed vinden met z’n tweeën hoor. Mijn dochter doet mbo-3 en studeert mode, mijn zoon zit in de derde klas van het vmbo.

„Ik probeer zoveel mogelijk voor ze te regelen en mee te denken als ik aan het rijden ben. Zo probeer ik mijn schuldgevoel een beetje weg te werken. Aan de andere kant: ik denk vaak ‘wat zielig’, maar de avonden dat ik wel thuis ben, zijn de kinderen vaak ook gewoon weg. Ze hebben hun eigen leven. Mijn zoon voetbalt drie keer per week, mijn dochter is continu bij haar vriend.”

Ik ben een huismusje

Jennifer: „Ik ben single, maar ben nu wel aan het daten. Hij ligt in scheiding, dus dat is nog een beetje een lastige situatie. We zijn veel bij elkaar, minimaal twee keer in de week. Ik was hiervoor negen jaar single, na mijn relatie met de vader van mijn kinderen. Ik heb slecht contact met hem. Hij is naar België vertrokken. Heel jammer, maar het is helaas zo. De kinderen weten wie hun vader is, ze kunnen elk moment met hem bellen. Ze hebben het geaccepteerd zoals het nu gaat, ze zien hem sporadisch.

„Tijd voor vriendinnen heb ik eigenlijk niet echt. Ik ga nog maar heel weinig de deur uit ‘s avonds. Ik zeg wel vaak dat ik er zin in heb, maar mijn kinderen roepen dan al dat ik waarschijnlijk toch gewoon thuis zal blijven. Ik ben een huismusje. Ik zou wat socialer moeten zijn, maar op dit moment ben ik ook gewoon aan het werken aan een stabieler leven. Elke avond uit is wel leuk, maar daar koop je ook niks voor. Liefst nu een wat saaier en burgerlijker leven waarin alles goed loopt. Dan kan ik daarna weer gaan spelen.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl.