Op tournee met een Hollandse polderflamencoband (2)

De verkeerde kant van Marokko

Tosca Niterink en Anita Janssen wilden gaan toeren door Marokko. Maar de reis verloopt vooralsnog iets anders dan gepland.

Surrealisme in Foto Anita Janssen

Marokko ligt nog altijd als een fata morgana te dampen aan de horizon van de azuurblauwe zee. Maar de in allerijl bij elkaar geïmproviseerde polderflamenco-tournee door Andalusië is realiteit geworden, in deze week vol verrassingen. In de gedeukte snoek van gastheer tevens orkestleider Lucas Amor botst de gelegenheidsformatie Port of Amsterdam door de gortdroge Spaanse toendra. Violist Lucas Amor, dat is wel leuk om te weten, is een volle neef van André Rieu! En dat is te zien ook. Dezelfde charme, dezelfde eerste viool en met dezelfde keiharde dubbele galm erop. Het verhaal gaat dat de viool bij beide heren al in de prille peutertijd spontaan uit de nek kwam groeien!

We zijn op weg naar Zahora om te repeteren bij Antonio, een Spaanse gitarist. Dat vind ik zo gezellig aan Spaanse muzikanten: om twee uur komt gewoon de whisky op tafel. Daar gaan de mannen zo mooi van spelen, alsof ze de liefde met elkaar bedrijven, eerlijk waar. Het huis van Antonio is lekker groot, heel groot zelfs, zeker voor een arme muzikant, en er is nog een zwembad bij ook. Het verhaal gaat – maar dit is iets wat je absoluut voor je moet houden – dat Antonio op een dag aan het strand een grote plastic zak met van dat witte poeder (je weet wel) vond. Het kwam zomaar aandobberen, geheel belastingvrij. Ik weet natuurlijk niet wat ervan waar is; er wordt zoveel gekletst in die kleine Spaanse dorpjes. Enfin, het is een mooi verhaal en een mooi huis, maar nogmaals, mondje dicht! Ik moet toch ergens over schrijven in deze week vol verrassingen, waarin bijna alleen maar dingen gebeuren waar ik niet over schrijven kan. Toestanden! Dat hoort bij bands, volgens Annie! Ik snap nu ook wat beter waarom de Rolling Stones tijdens een tournee allemaal in een ander hotel zitten. Maar ’s avonds, in schilderachtig wit heuvelstadje Vejer, vindt het publiek de muziek prachtig en gaat het spontaan met de pet rond. Pak van mijn hart – anders had ik het moeten doen! O ja, we zijn ook nog in Torremolinos geweest! Gelukkig was het donker.