Column

Op eenzame hoogte

Moeiteloos beklimt hij de 361 trappen naar zijn ‘werkkamer’. Zijn kuiten, je mag eraan voelen, zijn als die van een ervaren wielrenner. Zijn gezicht, met ronde, blozende wangen en een rossige baard, toont al net zo middeleeuws als zijn werkplek, de Laurenskerk. Richard de Waardt (Maassluis, 1982) is de negentiende stadsbeiaardier van Rotterdam, een gemeentelijke functie die al sinds 1539 bestaat. Hij ging als klein kind al met zijn vader Gerard mee naar boven, volgde hem in 2012 op, en bespeelt sindsdien het carillon van zowel de Laurenskerk als dat van het Rotterdamse stadhuis.

Als Richard op zaterdag (op zijn sokken!) plaats neemt achter het houten stokkenklavier boven in de stompe kerktoren, zit hij daar moederziel alleen. Boven hem klinken de 49 bronzen klokken, beneden doet zijn publiek de zaterdagse boodschappen, zich nauwelijks bewust van het concert dat ze gratis ontvangen. Heel soms neemt hij zijn vrouw Dina mee, ook beiaardier, en raken ze samen in extase terwijl ze hoog boven de stad een werk van Bach spelen.

Bijzonder was het bezoek dat Richard twee jaar geleden kreeg van de Italiaanse componist Ludovico Einaudi, beroemd van de muziek uit de Franse speelfilm Intouchables. De klokkenist had een mailtje gestuurd naar het management van Einaudi waarin hij hem uitnodigde om naar het Rotterdamse carillon te komen luisteren. Tot zijn verbazing kreeg hij daarop een bevestigend antwoord. Toen Einaudi in Rotterdam was voor een concert, beklom hij na afloop de toren. De Italiaan had nooit eerder een carrillon gezien en dus leerde Richard hem de houten stokken van het klavier te bedienen. Door de hele binnenstad klonk het bekende ‘I Giorni’, maar niemand die door had dat het de meester zelf was die zeventig meter boven hun hoofd achter de stokken zat.

Een half jaar later kreeg de stadsbeiaardier een opmerkelijk verzoekje van de componist. Of hij ‘een klok in C’ wilde opnemen en opsturen naar Einaudi, die de klanken van ‘ons’ carillon vervolgens verwerkte in een van de nummers op zijn nieuwste cd. Al stelde het volgens Richard niet heel veel voor, hij was trots en vereerd.

Wie zaterdag met handen vol boodschappentassen gehaast over de markt of de Hoogstraat loopt, zou op zijn minst even kunnen opkijken naar de werkplek van de beiaardier en hem in stilte kunnen bedanken voor zijn spel. Maar het zou nog mooier zijn om hem te belonen met een luid applaus of fluitconcert. Als de wind de goede op kant op staat, is de kans groot dat Richard het kan horen. Hij verdient het.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids in Rotterdam.