BriefErfpacht

Erfpacht

Terecht verontrust

Terecht dat Jan Schrijver (Waarom staan de erfpachters niet voor het stadhuis?, 14 oktober) een verontruste erfpachter is. Het erfpachtsysteem is in de 19de eeuw ontstaan. In de huidige tijd is voor de gemeente uitgangspunt dat erfpacht een rechtvaardig systeem is, want hierdoor zou de waardestijging van een woning (via de WOZ) en de grond ten goede komen aan de gemeenschap. Deze waardestijging komt echter ten goede aan ‘de gemeente’, waarbij politici (ondoorzichtig en niet-traceerbaar) bepalen waar geld terechtkomt. Aanname daarbij is ook nog dat zij weten wat goed is voor ‘de Amsterdammer’.

De omzetting van voortdurende erfpacht naar ‘eeuwigdurende’ erfpacht is complex (gemaakt) en nogal dubieus. Daarbij maken politici misbruik van ‘afhakende’ burgers, die het niet of niet meer kunnen volgen.

Econoom Paul Nelisse promoveerde in 2008 bij de UvA op erfpacht. Hij toont aan dat erfpacht niet wenselijk is uit het oogpunt van welvaart van burgers. Behoeften van burgers worden beter bevredigd bij particuliere eigendom van grond. Hij ziet geen (sociaal-) economische redenen om hen dat te onthouden door vast te houden aan erfpacht.

Politici (de overheid) die het goede voor hebben met hun burgers stappen af van erfpacht en maken grond in private eigendom mogeIijk. Ook in de steden. Ook in Amsterdam.

Jacqueline van Kalsbeek