Recensie

Wraakzuchtige furie van Mary J. Blige is van verbijsterende klasse

Pop
Mary J. Blige en Maxwell. Gehoord: 25/10 Ziggo Dome, Amsterdam. Blige Maxwell

Als de ‘King and Queen of Hearts’ stonden twee sterren uit het soulgenre gisteravond in de Ziggo Dome, Amsterdam. Zowel Mary J. Blige als Maxwell had lang niet opgetreden, en hun terugkeer leverde een onverwachte avond op. De Ziggo Dome was maar matig gevuld, want hoe geliefd vooral Mary J. Blige ook is, haar hoogtepunt lag in de jaren negentig. Tevoren leek de schel zingende Mary J. Blige de onberekenbaarste van de twee; soulslijper Maxwell zou voor een feestje zorgen.

Maar de 45-jarige Blige had een ander verlies te verwerken dan haar status als Koningin van de Straatsoul: dat van haar huwelijk. Het optreden begon stoer, met Blige als dreigende voorvrouw die compacter zong dan vroeger, en er als vanouds wat valse noten doorheen strooide. Maar toen kwam de boodschap: ‘It’s hard as hell out there’. Dat dat op haar scheiding sloeg, hoefde ze er niet bij te zeggen. De rest van het concert wijdde Blige zich aan een vocaal exorcisme dat aan wraakzucht niets te raden over liet. In de regel ‘You're not worth my tears’ (uit ‘Not Gon’ Cry’), zat zoveel rauwe wanhoop samengebald, met Blige springend en schoppend van razernij, dat het zowel aangrijpend was als van een verbijsterende klasse.

Daarna miste Maxwell zijn kans. De 43-jarige zanger heeft alles in huis: het uiterlijk, de Marvin Gaye-stem, de souplesse. Maar hij maakte er een onsamenhangende show van, met gebrek aan opbouw en overdreven gevlij van het publiek. Dan liever de furie van Blige.