Column

Trump in Amsterdam

Een uurtje met Donald Trump in de limousine voor een interview – welke journalist zou het niet op zijn conto willen hebben? Freelance-journaliste Lieke Noorman (nu 58) lukte het in 1988, een ervaring die haar nog helder voor de geest staat, ook dankzij het artikel dat ze er dat jaar voor het maandblad Avenue over kon schrijven.

Ze had van vrienden in New York gehoord dat ene Donald Trump zo’n controversiële, schatrijke projectontwikkelaar was die hele stukken van de stad opkocht. Ze belde eindeloos tevergeefs met de secretaresse van Trump voor een afspraak, totdat ze van haar de tip kreeg dat Trump een dagje naar Amsterdam zou vliegen om de verbouwing van zijn schip de Trump Princess in een werf in het Friese Makkum te inspecteren.

Het werd zijn eerste bezoek aan Nederland. Trump zou hier niet overnachten, maar hij wilde na terugkomst uit Makkum nog wel met zijn vrouw Ivana een ritje door Amsterdam maken. De secretaresse probeerde Noorman uit de auto te weren, maar Trump beduidde dat hij geen bezwaar had. Even later vond Noorman zichzelf terug op een klapstoeltje in de limousine tegenover het echtpaar Trump.

Waarheen zou de reis gaan? De rosse buurt is fun, had Trump vernomen. Ivana vraagt ongerust aan Noorman: „Zijn die vrouwen gekleed?” „Nauwelijks”, grinnikt de chauffeur. „Laten we gaan lunchen”, beslist Ivana. Dat gebeurde uiteindelijk in Hotel De l’Europe, want Trump wilde naar „het beste restaurant van Amsterdam”.

Maar eerst dat ritje door Amsterdam waarbij Noorman haar vragen mag stellen. Hij blijkt geen man voor diepte-interviews. Als de vragen over zijn rijkdom te lastig worden, roept hij: „En nu wil ik even geen vragen meer, dan kan ik tenminste nog iets van Amsterdam zien.”

Toch doet hij, achteraf bezien, enkele interessante uitspraken. Noorman vraagt hem naar zijn kandidatuur voor het presidentschap, waarvan dan al sprake is. In een paginagrote advertentie had Trump de Amerikaanse politici verweten dat ze de VS lieten uitbuiten door Japan en Saoedi-Arabië, landen die volgens hem te weinig betaalden voor hun bescherming door Amerika.

„Ik denk dat ik een goede kans had gemaakt als ik me nu kandidaat had gesteld”, zegt Trump. „Wat tegen me zou kunnen pleiten, is dat ik bekend sta als controversieel. Aan de andere kant zijn een heleboel Amerikanen het net zo spuugzat als ik dat iedereen ons maar ongegeneerd misbruikt. Het grote publiek zit waarschijnlijk te wachten op een controversiële figuur, die korte metten maakt met die profiteurspraktijken.” En glimlachend tegen Ivana: „Ik ben misschien nog iets te jong om president te zijn. Ik wacht nog even, een jaar of vier.”

Noorman vraagt hem of zijn bouwwoede niet schadelijk kan zijn voor New York. „Hoor je die vraag, John?”, lacht Trump tegen een medepassagier. „Dit wordt zeker niet het positiefste verhaal over mij. What the hell! Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Nee, ik denk niet dat je gelijk hebt. New York is hot en dat heeft het voor een groot deel te danken aan wat wij hebben gedaan.”

Ik vraag Noorman welke indruk Trump op haar maakte. „Een man zonder schaamte, schuldgevoel en empathie”, zegt ze. „Een hautaine, autoritaire man ook, die zich niet voor anderen interesseerde, maar alleen doelen nastreefde die hém voordeel brachten.”