‘Op een weekendje weg ga ik niet beknibbelen’

Verdienen en uitgeven

Thomas Westerhout (25) werkt bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) in Hoofddorp. Zijn contract is tijdelijk, en onzeker. Daarom wil hij meer gaan sparen voor een buffer – ook al gaat hij graag naar dure festivals.

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Sinds april werk ik bij de IND. Ik behandel de aanvragen die betrekking hebben op gezinshereniging. Ik bekijk of er inderdaad een gezinsband is en op basis daarvan kan ik een verzoek inwilligen.

„Eigenlijk ben ik hier op een vreemde manier terecht gekomen: de meeste collega’s hebben een juridische achtergrond. Na mijn studie politicologie liep ik stage bij het Ministerie van Veiligheid, omdat ik niet direct werk kon vinden. Mijn begeleider zei: „Ik kan je niet meer bieden dan een stage, maar wel ruimte om om je heen te kijken.” Dat heeft gewerkt, want ik leerde mensen kennen bij de IND.

„Ik kan heel goed van dit inkomen leven, het is een prima startsalaris. Ik hoop wel dat als ik verder ga, het salaris meegroeit. Toen ik begon, werd ik aangenomen met de boodschap dat er voorlopig genoeg werk zou zijn – we worden extern ingehuurd. Maar doordat de asielinstroom daalt, is er bij de IND minder werk en weet ik niet hoe lang ik nog kan blijven. Dat brengt onzekerheid met zich mee.

„Inmiddels kijk ik wel verder. Lange tijd wilde ik daar niet aan omdat ik optimistisch ben, en ik het erg naar m’n zin heb en graag wil blijven. Het liefste wil ik een vast contract en werken bij de Rijksoverheid. Het werk dat ik nu doe past eigenlijk heel goed bij me: het heeft maatschappelijke impact, het gaat ergens over en ik kan zo op een bepaalde manier ook een steentje bij te dragen.”

UIT

‘Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik financieel zelfstandig ben en dat geeft me een gevoel van vrijheid. Het geld dat ik uitgeef, hoef ik aan niemand te verantwoorden. Het weekend is voor mij nu ook echt weekend: de leuke dingen die ik mezelf nu gun, wil ik in die vrije dagen proppen.

„Sparen doe ik nauwelijks, maar daarin moet verandering komen. Omdat ik geen baanzekerheid heb, is het handig om een buffer te hebben. Als mijn wasmachine kapot gaat, moet ik bij m’n ouders aankloppen en dat wil ik niet meer. Ik weet precies waar het aan ligt: als ik iets doe, bijvoorbeeld een weekendje weg of een vakantie, doe ik het goed. Daar ga ik niet op beknibbelen. Misschien moet ik zo’n weekendje dan wel laten schieten. De festivals waar ik graag heenga, zijn ook duur. Maar spijt heb ik nooit.

„Ik speel twee keer per week toneel bij een toneelvereniging. Toen ik op mijn achttiende niet werd aangenomen op de toneelschool vond ik dat jammer; nu weet ik hoe professionele acteurs vaak worstelen om brood op de plank te brengen. Als mijn inkomen ervan afhankelijk zou zijn, weet ik niet of ik er nóg zo veel plezier aan zou beleven.

„Binnenkort krijg ik een kat van ex-collega’s die gaan emigreren. Ik wil al lang een kat en dit is een lief beest, maar wel al twintig jaar. Ik hoop dus dat er niet veel dierenartskosten bijkomen. Al hebben we wel afgesproken dat ze daaraan meebetalen.”

Lees ook de verdienen en uitgeven van vorige week: ‘Soms denk ik: ik moet nu vier dagen spaghetti eten’