Recensie

Levenslust voert de boventoon bij Anouk

Anouk trekt zich nog altijd van niemand iets aan. Ze is productief, en op haar tweede album in net zoveel jaar, klinkt ze fris en gretig.

Foto Goldilox Music

Voor een populaire zangeres is Anouk opvallend productief. Bekende artiesten bewaken doorgaans zorgvuldig hun muzikale imago en schaven jaren aan nieuwe liedjes. Zo niet Anouk. Queen For A Day verscheen afgelopen maart, en nu is er Fake It Till We Die. Anouks werklust lijkt bovendien niet te worden beïnvloed door bekommernis over de eigen niche.

Anouk zegt niet alleen dat ze zich van niemand iets aantrekt (in interviews en songteksten), dat blijkt ook uit haar muzikale koers. Die was de afgelopen jaren onvoorspelbaar, per album werd een ander terrein verkend. Een nieuw album van Anouk is daardoor een ongewisse ervaring. Wordt het knoestige blues, een stel sobere ballades of toch gladgestreken popliedjes?

Gelukkig is er het nodige veranderd sinds maart. Het toen verschenen Queen For A Day was nauwelijks herkenbaar als een album van Anouk - te doorsnee, te gepolijst. Ook Fake It Till We Die heeft een gestroomlijnd geluid en klinkt toegankelijk voor een groot publiek. Bovendien werden de nummers weer mede geschreven en geproduceerd door Anouks vaste medewerkers Martin Gjerstad en Torre Johansson.

De recensie gaat verder na de video

Swingende stijl

Maar dit album pakt anders uit. Vanaf het overrompelende intro van openingsnummer ‘There He Goes’ is duidelijk dat hier wordt geflirt met de soul-, funk- en salsa-traditie. Het intro biedt opgewonden blazers die breed schetterend over de melodie heen rollen, terwijl een ingehouden salsa-ritme zich nog probeert te beheersen. Maar er is geen houden aan, met de zwoel gezongen woorden ‘A perfect night in New York City, I feel alive and kinda pretty’, heeft Anouk de deur naar nachtelijke escapades al opengezet. De swingende stijl wordt volgehouden, in onder meer het kek gezongen ‘Blue Motel’ en het titelnummer.

Meerdere liedjes kregen een blazers-arrangement. De blazers lijken te refereren naar soul, maar klinken te groots om van veel ziel te getuigen. Dat is geen bezwaar. Met Fake It Till We Die grijpt Anouk terug op de soepele sound en magnetische melodieën die ze ooit zong op Hotel New York (2004), zoals ‘Girl’. Hier hebben de nummers soms een grimmig randje, zoals de voodoo-tekst in ‘Burn’ – ‘Burn, motherfucker, burn’ –, gezongen met reutelend venijn. Maar levenslust heeft de boventoon, in stomende liedjes waarin het wel of niet vinden van een geschikte man nog steeds een belangrijk thema is.

Anouk is een grillige ster en dat maakt haar des te aantrekkelijker. Beloftes worden gebroken, boude uitspraken teruggenomen. Of het nu gaat om jurylid worden bij The Voice of Holland of het geven van stadionconcerten. Dat laatst zei ze ooit te hebben afgezworen. Komende mei staat ze drie avonden in het Ziggo Dome, Amsterdam. Twee van de drie concerten zijn al uitverkocht.

Beluister Fake It Till We Die op Spotify: