Recensie

Geestige omkering van stereotiepen

Ja, de vaderlandse romkom is vaak voorspelbaar formulewerk. Maar dat dat niet per se fataal is voor kwaliteit of kijkplezier bewijst de nieuwste incarnatie ‘Hartenstrijd’ ***.

Ja, de vaderlandse romkom is vaak voorspelbaar formulewerk. Maar dat dat niet per se fataal is voor kwaliteit of kijkplezier bewijst de nieuwste incarnatie Hartenstrijd.

Prettige chemie

Natuurlijk hebben we het allemaal wel eens eerder gezien: jongen Sven (Tibor Lukács) en meisje Tina (Jennifer Hoffman) zijn totaal niet elkaars type, maar als gevolg van een hardnekkig voornemen (zij, om ongebonden seks te hebben), en een weddenschap (hij, dat hij heus wel vijf dates zonder seks kan), blijven ze net wat langer rondhangen dan gepland. Lang genoeg om de vonk te laten overslaan, als de onthulling van de weddenschap en de daaropvolgende breuk althans zijn overwonnen. Een soortgelijke strijd der seksen werd eerder, erg geestig, gevoerd in How to lose a guy in 10 days (2003).

De tekst gaat verder na deze video

Maar ondanks de opzichtig geleende plots, is het scenario (van Nienke Römer) overwegend grappig, en de regie van Janice Pierre (Bagels & bubbels, Danni Lowinski) ronduit sfeervol. Er klinkt goeie muziek, we zien mooie zomerse beelden van de Amsterdamse wijk De Pijp, er trekt een keur aan leuke bijrolletjes voorbij (zoals een erg ontroerende Mark Rietman) en er bestaat een prettige chemie tussen beide onderkoeld-geestig spelende hoofdpersonen. Dat alles maakt Hartenstrijd behoorlijk aanstekelijk, ondanks de onvermijdelijke clichés.

Flauwe stereotiepen

Natuurlijk gaat ook deze film weer uit van flauwe stereotiepen (hij is een onverbeterlijke donjuan, zij wil uitsluitend huisje-boompje-beestje), maar de manier waarop Römer en Pierre die omdraaien is tóch grappig: tutje Tina graast al bier slempend door een stapel Playboys terwijl macho Sven op pufcursus zijn zachte kant omarmt.

Tegen het einde worden de makers helaas slordig. De onthulling van de weddenschap bijvoorbeeld – toch een beoogd dramatisch hoogtepunt – gebeurt teleurstellend terloops. De bezorgde betrokkenheid van de twee ‘besties’ bij de liefdesperikelen komt vervolgens nogal uit de lucht vallen, en hun oplossing van het probleem is volkomen ongeloofwaardig, en in strijd met hun personages.

Römer laat het Tina (bij wijze van verontschuldiging?) hardop zeggen: „Dit is niet echt realistisch hè?” Ook worden de, niet al te diepgravende, psychologische drijfveren en inzichten van de hoofdpersonen wel erg expliciet uitgelegd, en geïllustreerd, én nog eens onderstreept. Ook al hadden we het heus al lang begrepen.

De persoonlijke verandering die Sven en Tina gedurende de film doormaken is daarentegen niet al te onwaarschijnlijk, en bovendien verfrissend nuchter. Zij leert voortaan iets realistischer verwachtingen koesteren in de liefde, hij ziet zijn verlammende bindingsangst onder ogen – en samen maken ze er het beste van. Geen hyperromantisch sprookjeseinde, maar gewoon: een goed begin.