Recensie

Een soort van huishouden

L’économie du couple is niet de eerste film over scheiding, co-ouderschap en hoe alle relaties stuklopen op geld. Maar hij is wel de eerste die die „economie” scherp, bits, maar met humor tot het laatste getal achter de komma uitrekent ****.

Wat doe je hier? Dat is het eerste wat zij tegen hem zegt. Hij is de vader van haar kinderen, maar niet meer haar man, al hebben ze nog wel een soort van huishouden. Hij slaapt achter de afgeplakte deuren van de studeerkamer.

Meestermanipulatoren

L’économie du couple is niet de eerste film over scheiding, co-ouderschap en hoe alle relaties stuklopen op geld. Maar hij is wel de eerste die die „economie” scherp, bits, maar met humor tot het laatste getal achter de komma uitrekent. Het is een titel die zich op vele manieren laat begrijpen. Als het huishoudboekje van elk stel, dat meestal niet alleen om geld gaat, maar vaker om de vraag hoe geld, tijd en intimiteit zich tot elkaar verhouden. Is de kostwinner meer „waard” dan degene die zorgtaken op zich neemt? Kun je iets wat in een gezonde relatie „normaal” is (je deel van het huishouden doen, onderhoud aan het huis plegen) later alsnog „kapitaliseren”?

De tekst gaat verder na deze video

De Belgische regisseur Joachim Lafosse keert keer op keer terug naar het relatiedrama en zette al eerder materieel bezit en familierelaties tegen elkaar af. In L’économie du couple is hij in topvorm. Steeds verspringen perspectief en sympathie. Nu eens sta je aan de kant van Marie die doodvermoeid moet aanzien hoe Boris de leuke showvader uithangt met computerspelletjes en verhaaltjes voor het slapengaan. Dan weer voel je mee met zijn onhandige pogingen om het goed te maken en de hardvochtige manier waarop zij de deur dichthoudt.

Mannen en vrouwen, en trouwens ook kinderen die consequent doen alsof er niets aan de hand is, kunnen in relaties meestermanipulatoren zijn, en Lafosse breekt die gedragspatronen tot de grond toe af. Niemand wordt gespaard. Dat is ook de economie van het filmmaken: spelen met hoop en vrees, angst en walging. En via de spiegel van de ander toch herkenning oproepen.