Recensie

Bordspel laat de spanning oplopen

De langzame camerabewegingen, constant tikkende klok en de fraaie jaren zestigsetting in ‘Origin of Evil’ zorgen voor veel suggestie, sfeer en een oplopende spanning. ●●●

©

Deze prequel wordt net als zijn voorganger Ouija (2014) uitgebracht rond Halloween op 31 oktober. Hij speelt zich af in 1967 en laat zien hoe een ouijabord, waarmee met de geesten van overledenen gecommuniceerd kan worden, langzaam maar zeker een gezin uit elkaar scheurt. Dat het om zo’n bordspel draait, komt omdat speelgoedfabrikant Hasbro, die sinds 1991 de rechten bezit op het ouijabordspel, de coproducent is van de film.

De jongste dochter Doris (een enge Lulu Wilson) komt via het bord in contact met haar overleden vader, ziet vreemde gestaltes en hoort fluisterende stemmen. Haar oudere zus Pauline is sceptischer en gelooft niet echt in magische krachten terwijl hun moeder werkt als spiritueel medium, waarbij ze mensen zonder pardon oplicht.

De tekst gaat verder na de video

Zeventig minuten lang is Ouija: Origin of Evil van de getalenteerde Mike Flanagan vele malen beter dan de eerste film uit 2014. Flanagan had dat jaar zelf succes met de horrorproductie Oculus. De langzame camerabewegingen, constant tikkende klok en de fraaie jaren zestigsetting in Origin of Evil zorgen voor veel suggestie, sfeer en een oplopende spanning. Maar zoals vaker bij horror gaat het mis als er daadwerkelijk kwaadaardige geesten vertoond worden en de plot zich ontwikkelt tot iets wat je al vele malen gezien (en gehoord) hebt.