Column

Wonder Woman For President

Flessenpost uit de VS

Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd van Amsterdam naar Princeton, in de VS. Ze bericht wekelijks over wat haar daar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

‘Kijk nou toch eens”, zegt mijn vriendin als ze binnenkomt en naar de opengeslagen krant wijst. „Wonder Woman. Mijn jeugdheldin. Ik heb geen aflevering van het tv-programma overgeslagen. Ik vond haar geweldig.”

De Verenigde Naties koos afgelopen week de 75-jarige stripheldin uit tot ambassadrice voor de empowerment van vrouwen. Ze heeft alles om een rolmodel te zijn: slim, sterk, een meesterstrateeg. Al die jaren heeft ze haar punt gemaakt voor seksegelijkheid. Alleen… die outfit! Ze ziet eruit als een pin-up. Er werd dan ook fel geprotesteerd in de VN door vrouwen die zich bij de presentatie wegdraaiden en hun vuist ophieven. Juist dit jaar hadden velen gehoopt op een vrouwelijke secretaris-generaal in plaats van een sexy stripfiguur.

Mijn vriendin koestert nog altijd haar broodtrommeltje van vroeger. Een metalen doosje met behoorlijk wat deuken, waarop Wonder Woman staat afgebeeld terwijl die haar gouden lasso naar een man uitwerpt. Zelf hoopt ze nog altijd de ware te vangen.

Wonder Woman ontsproot in 1941 aan het brein van psycholoog William Moulton Marston, wiens andere claim to fame de uitvinding van de leugendetector was. Mijn vriendin kende haar uit de televisieserie, die draaide van 1975 tot 1979, met Lynda Carter in de hoofdrol.

Het is een verleidelijke fantasie. Geheim agent Diana Prince is gekleed in een saai mantelpak, hooggesloten bloes, platte schoenen met een strenge knot. Wanneer er onrecht geschiedt tegen vrouwen – en wanneer gebeurt dat eigenlijk niet – spreidt ze haar armen uit, draait enkele keren om haar as, en opeens staat daar een vrouw in een kort broekje, hooggehakte rode laarsjes tot aan de knieën, een top waar haar borsten uitpuilen en lang wapperend haar dat met een gouden tiara uit haar gezicht gehouden wordt.

Wonder Woman bezit superkrachten. Ze kan heel hard rennen op die hoge hakken en is nergens bang voor. Wanneer ze met haar gouden lasso een foute man vangt, dwingt ze hem de waarheid te zeggen. Verder – en hier krijgt het verhaal een aparte lading – wordt ze regelmatig, door een of meerdere mannen, vastgebonden. Dan ligt ze enigszins weerloos te spartelen. Maar sterk als ze is, weet ze altijd los te komen.

Haar missie steekt ze niet onder stoelen of banken. „Elke beschaving die vrouwen niet respecteert, is gedoemd tot destructie”, zegt ze. „De toekomst gaat om vrouwen, zusterschap is sterker dan ooit.”

Hoe ze dat weet? Ze komt van een eiland waar alleen vrouwen wonen, waar vrouwen geleerd wordt hun geest en lichaam te trainen, niet gehinderd door destructieve krachten van mannen. „Waar ik vandaan kom, zijn we eerlijk en doen we elkaar niet pijn”, zegt ze.

Verrassend is het dan ook niet dat Wonder Woman omarmd werd door feministen zoals Gloria Steinem. In 1972 plaatste ze haar op de cover van het tijdschrift Ms., dat zich sterk maakte voor vrouwenrechten. ‘Wonder Woman for President’ was de kop. Dat was ook de titel van een van de afleveringen die Marston geschreven had. In het verhaal zou het nog duizend jaar duren voor het zover was.

Duizend jaar hoefden er gelukkig niet voorbij te gaan. Het lijkt binnenkort toch echt te gaan gebeuren. Hillary Clinton is de ultieme Wonder Woman. Nu is ze nog gekleed in haar broekpak, hooggesloten bloesjes en degelijke schoenen waarmee ze de vele kilometers die een presidentskandidaat te gaan heeft, moeiteloos aflegt. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ze straks haar armen uitstrekt en een paar keer om haar as draait.

Reacties naar Pdejong@ias.edu