Recensie

Nubische soul in liedjes over gemis en verlangen

Ergens moet iets mis zijn gegaan met de PR, want voor het eerste en enige concert van de Nubische zangeres Alsarah & The Nubatones kwamen nauwelijks dertig mensen bijeen in Rotterdam. En dat terwijl de groep in Amerika al langer geroemd wordt om haar inventieve samenwerking met DJ Debruit en haar eigen ‘Nubische retro-pop’, waarvan ze deze maand een nieuw album uitbracht.

De act bleek ook live zeer aanstekelijk: Arabische vocalen boven een soulvolle bas en sterke percussie. De combinatie van getokkel op de ud en het vraag-antwoord-spel met de achtergrondzangeres liet horen dat haar wieg op een kruispunt van culturen in Oost-Afrika stond, in Khartoum, waar de Blauwe en de Witte Nijl samenvloeien.

Alsarah – neuspiercing, het haar opgeschoren tot een vrolijk dotje – is behalve een begenadigd zangeres en muziek-etnoloog ook een gezellige kwebbeltante. Die halflege zaal had ze snel voor zich gewonnen. Zo wilde ze er toch even op wijzen dat we heel wat te danken hebben aan de Nubiërs. „Kleinigheden zoals piramides en wiskunde.”

Haar liedjes gaan dan ook over heimwee en verlangen, de thema’s van een migrant, zoals ze zelf zegt. Ze kwam als Soedanese tiener via Jemen in Amerika terecht en zingt zelfs een liedje over het gevoel dat nog na missen komt; verdoving. Toch is de toon zelden droevig; de Nubatones hebben een Arabische Motown-sound – vol Nubische soulclaps zoals in het catchy nummer Habibi Taal. Ze spelen handig met het tempo en tegendraadse ritmes. Snel in de reprise voor een volle zaal.