Interview

Kensington heeft eindelijk ruimte voor persoonlijke liedjes

Nieuw album Deze week verschijnt het nieuwe album van Kensington. Leadzanger Eloi Youssef (29) over hun „meest ambitieuze en intieme plaat” tot nu toe en de haat die de band soms krijgt.

Foto Andreas Terlaak

Eloi Youssef, leadzanger van rockband Kensington, heeft zich genesteld in zijn hangstoel, een gehalveerde houten bol met veel kussens. Hij is even thuis in de „oase”, zoals hij zijn plek noemt, een door oosterse lampjes en Egyptische muurdoeken omgeven etage in het centrum van Utrecht, duidelijk geïnspireerd door de Egyptische achtergrond van zijn vader. Tussen alle drukte door – Kensington is stevig aan het repeteren voor drie shows in de Ziggo Dome volgende maand – had een interview hier, in zijn eentje, de voorkeur. Als ze samen interviews geven, zit het viertal snel in elkaars vaarwater, legt Youssef uit. „Voor een losjes en olijk radiogesprek is het niet erg als je elkaar uit enthousiasme snel vliegen afvangt. Maar als het wat serieuzer wordt, wil ik graag wat langer kunnen nadenken over mijn antwoorden.”

“Dat ik muzikant wilde worden, leverde een jarenlange stilte op tussen mij en mijn vader”

Bedachtzaam praten, dat past Eloi Youssef beter. De zanger en gitarist heeft onder fans de naam wat mysterieus te zijn. Met zijn introverte houding en priemende blik komt hij ondoorgrondelijk over; bepaald geen grote gangmaker op het podium, altijd wat ongemakkelijk in de rol van frontman. Hij groeide op in de omgeving van Utrecht, maar de mystiek van zijn vaders geboorteland Egypte trekt. Hij is veel in Egypte geweest, kent de klanken, de muziek met kwarttonen, de geuren, maar spreekt geen Arabisch. Dat zijn zoon niet ging studeren was aanvankelijk een schok voor zijn vader, die ingenieur is. Youssef: „In Egypte studeert iedereen om dokter te worden. Dat ik muzikant wilde worden, leverde een jarenlange stilte op tussen mij en mijn vader.”

Officiële wissel

Ruim tien jaar geleden kwam Eloi Youssef bij Kensington, toen nog de schoolband Quad, waarin gitarist Casper Starreveld de leadvocals voor zijn rekening nam. De gruizige rockstem van Youssef nam gaandeweg steeds meer over. „Ik weet nog goed dat er een moment was dat we ruilden van plek op het podium. Het werd een officiële wissel die ons het beste leek voor de band. Het voelde raar om zijn plek in te nemen. Zeker omdat ik timide ben en weinig noodzaak voel iets tegen publiek te zeggen.”

Als tekstschrijver op Kensingtons aankomende vierde album Control (release 28 oktober) toont hij in een aantal liedjes een zeer persoonlijke kant. De binnenkant komt naar buiten in liedjes die Youssef thuis op de bank schreef tijdens zijn wat donkere gemoedsperiodes. Liedjes op gitaar, voor zichzelf – sommige lijken hoofdstukken uit een dagboek. Hij beschrijft eenzaamheid. Uit zijn woede. Voelt en bezweert paniek. Een beetje aangezet wellicht, want Eloi Youssef houdt van hyperbolen, grijnst hij. Emoties blaast hij tekstueel graag op. Maar het is wel wat hij echt voelde.

Neem het fragiele nummer ‘Storms’. Het is een stijlbreuk met het heavy gitaarbombasme dat Kensington graag laat horen: solo, klein, een enkele gitaar. Dan met koorzang naar een louterend uiteinde, van zacht naar hard. Het handelt over de paniekaanvallen die Youssef had. Hij beschrijft de vrees voor hun terugkomst: hoe de storm kan razen en hoezeer hij er dan aan overgeleverd is. Heel angstig, vindt hij. („I don’t want to lie here, waiting for my end”). En: „If I knew how to fight it, I would never go never go dark.” De eerste keer dat die paniek hem overviel, was toen hij dacht zijn tong in te zullen slikken bij een concert in Zeeland. Bij opnames voor Kensingtons tweede album voelde hij zich meermalen zo. Nu hij er patronen van overprikkeling in ziet, heeft hij er minder last van.

En Youssef deelt nog meer – directer en duidelijker dan in eerder Kensington-werk. In het upbeat nummer ‘Slicer’ zingt hij hoe de ik-figuur zichzelf kwijtraakt. Dan snijden de woorden „I deleted all that I am” hard. In de ballade ‘Sorry’ ruimt de zanger ruimhartig zijn oude pijn op van een relatie, terwijl de frustraties in het ronkende ‘St. Helena’ langs een Arabische bezwerende melodie ronduit worden geschreeuwd.

De schaamte om dit soort onderwerpen te delen, ook voor het eerst naar zijn bandleden toe, is gaandeweg losgelaten. Hij ervaart ruimte in de band. Emotionele ruimte. Het geeft wat hem betreft aan waar Kensington nu staat, na drie albums op rij. „In het begin was het voor mij in de band erg zoeken naar mijn eigen plek. Voor deze liedjes was toen geen ruimte. Er was een ander bandgeluid. We moesten wennen aan ons succes. Het tourleven is vrij feestelijk en oppervlakkig gezellig. Erg leuk, maar diepzinnige dingen worden nauwelijks gedeeld. Zodra we op onze hotelkamers echt belangrijke, persoonlijke dingen gingen delen, boorden we diepere lagen aan. Dan wordt het échter, en dat komt terug in de muziek.”

Dynamiek en intimiteit

Van een wat eenvormige, zware gitaarsound op de vorige plaat presenteert Kensington op Control meer elektronische dynamiek zoals in de atypische industriële track ‘Regret’, en intimiteit in nummers die zich langzaam openbaren. Control heeft een waterscheiding tussen rauwe, echte emotie en puntig rockbombast, dat publiek overal doet meebrullen. Dit is hun „meest ambitieuze en intense plaat”. Youssef denkt dat veel mensen de persoonlijke boodschap zullen erkennen die Control uitdraagt. „In deze tijd, waarin we een gevecht voeren tussen kwantiteit en kwaliteit in gesprekken die vrij leeg zijn, zie je zo veel mensen worstelen. Relaties zijn vluchtig in het digitale tijdperk. De keuze is enorm, de verslaving aan informatie groot. En mensen proberen naar buiten toe vaak de indruk te wekken dat ze hun bestaan onder controle hebben.”

Vaak geeft Kensington interviews over de opmerkelijke groei van de band. Hoe hard het is gegaan, hun daverende, amper bij te houden populariteit sinds grote hit ‘Home Again’ (2013). Festivals – lokaal, regionaal, internationaal – werden sinds 2013 met professionele, aanstekelijke rocksets en publiekspleasende troeven als zwarte en witte strandballen en confetti platgespeeld. Awards, waaronder die van MTV en 3FM, hebben zich door de jaren opgestapeld.

Kensingtons nieuwste single Do I Ever. De tekst gaat verder onder de video.

Het uitbrengen van Vultures (2012), een cd met afgepunte rock met vinnige gitaarlijntjes en meerstemmige zanglijnen, opgenomen in Berlijn, werd door muziekcritici warm onthaald. De zwaardere rock op Rivals (2014) viel minder bij de pers – minder eigen, te plechtig soms – maar stond onafgebroken hoog in de hitlijsten. En dan, in de lijn der verwachting, drijvend op succes, werd de bijbehorende tour groots afgesloten met twee concerten in de megahal Ziggo Dome.

Lelijke kant

Anti-geluid op succes is onvermijdelijk, zegt Youssef. „Als je groot wordt, krijg je ook haat over je heen. Dat is een erg lelijke kant van Nederland. Dat lijkt erbij te horen. Ons vorige album kreeg vooral statusrecensies, viel ons op. Weinig gingen over de inhoud, maar meer over hoe we de grootste rockband van Nederland zijn. Benieuwd zijn we dus nu hoe dit valt.”

Toch is succes geen overduidelijk gegeven, stelt hij vast. „Er is geen moment dat je denkt: nu is het gebeurd.” En die awards dan? Achter hem, op houten sinaasappelkistjes, staat een hele verzameling. „Ja dat voelt heel goed, op zo’n prijsuitreiking. En de volgende dag zijn er weer nieuwe dingen waar je je op moet richten.”

En dan loopt de emmer weleens over. Kensington reisde het laatste jaar door Polen, Tjechië, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland. Trad op op grote Europese festivals als Sziget. Een tournee met dj Armin van Buuren bracht hen op exotische plekken als Dubai en Mexico. Er waren opnames voor een nieuw album. Het gevolg liet zich raden: de band raakte uitgeput. De zanger merkte het aan zijn haperende stem. En de gevoelens van depressie en desinteresse die hij kreeg. „Somber is mooi, ik houd er zeer van om in een melancholische bui te componeren. Maar het voelen van niets… die kilte, dat was echt een groot signaal.” Hij overwon het met rust, sport en veel coaching.

Het komende half jaar toont drie (uitverkochte) shows in de Ziggo Dome, een tournee langs diverse Europese podia, het Nederlandse festivalseizoen en als bonus nog tal van nachtshows in Azië en Australië als gast in de Armin Only Embrace Tour van dj Armin van Buuren. Maar, onderstreept Eloi Youssef het element dat de geesten fris moet houden, in december heeft Kensington een maand vrij.

Het album Control van Kensington verschijnt op 28 oktober. Concerten: 10, 11 en 12 nov. Ziggo Dome, Amsterdam.