Zijn doelpunt was een ode aan zijn gastgezin

SC Heerenveen

Om de hoek van het Abe Lenstra Stadion bracht Jeremiah St. Juste (20) zijn tienerjaren door bij een gastgezin van de club. In de hal pronkt nu een ingelijst shirt dat hij de familie cadeau deed.

foto ANP

Jeremiah St. Juste (20) voetbalde nog maar net bij SC Heerenveen toen hij een van zijn eerste serieuze gesprekken voerde met de mensen die zijn tweede familie zouden worden. Martin de Jong, hoofd van het gastgezin waar hij was ondergebracht, was eerlijk tegenover de tiener uit Groningen. „Er was misschien twee procent kans dat hij profvoetballer zou worden, maar ga er voor, zei ik. Werk hard en doe je best.”

De Jong, directeur bij een agrarisch bedrijf en gespecialiseerd in de verwerking van rauwe melk, was een man die zijn drie kinderen deugden als eerlijkheid, ijver en nuchterheid wilde meegeven. Ook de nieuwkomer in huis. „Ons huis, onze regels.”

Kwam de verdediger als laatste thuis en vergat hij volgens afspraak de fietsen binnen te zetten dan trommelde De Jong hem uit bed. „Als je dat twee keer doet, hoef je het nooit meer te doen”, zegt de vijftiger zondag in het Abe Lenstra Stadion. Hij grinnikt.

Om de hoek van zijn huis in Oranjewoud ziet hij verheugd hoe St. Juste wordt verkozen tot speler van de wedstrijd in de met 3-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen Heracles Almelo. Vermoedelijk vanwege zijn bijzondere doelpunt, gemaakt op één schoen. Dat de andere schoen enkele meters daarvoor was uitgetrapt door een opponent, weerhoudt de verdediger er niet van om op zijn sok een held te worden. Dan maar een uithaal met links, de voet met schoen.

Een doelpunt dat indirect misschien wel een ode was aan het leven in het gastgezin, en het nut ervan.

Super-Friezen

Hoewel hij degene is die wordt gedecoreerd met een bos bloemen, spelen sommige van zijn medespelers eveneens uitstekend. De geslepen middenvelder Sam Larsson maakt op puntgave wijze de 2-1, Pelle van Amersfoort swingt met lange benen die hij lijkt te kunnen uitschuiven, terwijl spits Reza Ghoochannejhad niet alleen aan zichzelf denkt en anderen in staat stelt om te scoren.

„Super-Friezen”, dreunt het na elk doelpunt in het Abe Lenstra Stadion. Gewoonlijk ietwat overdreven, behalve nu. De ploeg van trainer Jurgen Streppel staat derde in de eredivisie. „Maar laten we nu niet doen alsof we voetballen als FC Barcelona”, zegt Streppel naderhand.

Anders dan zijn trainer laat St. Juste zich wel verleiden tot het schetsen van fraaie vergezichten. „Als we zondag overeind blijven tegen Feyenoord, kunnen we ons op de bovenste plekken blijven richten.” Over zijn eigen spel: „Als het met het team goed gaat, gaat het met mij automatisch ook beter.” Met strakke passes en effectieve bodychecks bewijst de verdediger waarom de club hem inmiddels niet meer kwijt wil. Tenzij er een mooi bedrag wordt geboden.

Rond zijn zestiende was dat vertrouwen er niet. St. Juste moest op zijn tenen lopen en dreigde af te vallen bij de academie. „Een moeilijke tijd”, zegt de verdediger. „Mijn familie heeft me erdoorheen gesleept.”

Zijn broers en moeder in Groningen, maar ook de familie De Jong uit Oranjewoud, die hem bleven steunen. Waarom ze de speler in huis namen? Gemeenschapszin en clubliefde, denkt De Jong. Hij en zijn vrouw Tineke zijn beiden vrijwilliger bij Heerenveen. Hij is coördinator van de vrijwilligers, zij bemoeit zich met de catering in de sponsorboxen.

De Jong was meer dan tien jaar geleden voorzitter van de lokale turnclub, het bolwerk van talent waar Epke Zonderland tot wasdom is gekomen. Eerst zouden ze ook een turner in huis nemen. Tot hij aftrad als voorzitter en zijn dochter in diezelfde periode verkering kreeg met een voetballer van Heerenveen. De club bleek op zoek te zijn naar gezinnen. Het zijne bleek geschikt. Het streven in huis: rust, reinheid en regelmaat. „Zes uur eten, ’s avonds met zijn allen naar het journaal kijken. Ik wil mijn kinderen ook wat meegeven uit de rest van de wereld.”

Heerenveen werkt vaker met gastgezinnen. Momenteel heeft de club dertien families die voor een onkostenvergoeding jeugdspelers huisvesten. Er zijn ook enkele huizen waarin oudere, veelal buitenlandse, jeugdspelers wonen, met één volwassene die toezicht houdt. De Jong: „We zijn ook bezig met het opzetten van een kookcursus. Hoe kook je een aardappel, hoe maak je een wortel klaar. Koken is belangrijk voor een speler die op zijn voeding moet letten.”

Evenals bij zijn eigen drie kinderen probeert De Jong tijdelijke gezinsleden levenslessen mee te geven. Hij moet wel, vindt hij, want de spelers zijn vaker in Friesland dan bij hun eigen ouders. Meestal slapen ze één nacht bij hun eigen familie. „Toen Jerry wilde stoppen met school, hebben we daar veel over gediscussieerd. Er is meer in het leven dan voetbal. Maar hij had het goed uitgedacht. Toen zeiden wij: ga ervoor.”

Onlangs is de speler op zichzelf gaan wonen in Groningen. In de aanloop daar naartoe sprak hij met Martin en Tineke over zijn nieuwe verantwoordelijkheden. De huur betalen, dat was het wel, dacht de verdediger. Tot De Jong hem wees op zaken als rioolbelasting. „En die grijze bak langs de weg, denk je dat ze die zomaar komen ophalen?”

In Oranjewoud stuiten gasten tegenwoordig op een ingelijst shirt dat St. Juste de familie De Jong cadeau heeft gedaan. Hij is nu een grote jongen die wordt bewonderd door een andere tijdelijk gezinslid; de 16-jarige Ryan uit Castricum, ook spelend bij Heerenveen. Die ziet met eigen ogen dat een spannende verhuizing op den duur kan leiden tot het geluk dat alle betrokkenen nastreven.