Rugbytempel Twickenham is voor één dag een Amerikaans circus

American football

New York Giants en Los Angeles Rams waren zondag te gast in Twickenham Stadium. American football in de ‘kathedraal’ van het rugby? Voor de één heiligschennis, voor de buurt business.

Foto's Paul Childs en Matthew Childs/Reuters

Het is net begonnen met schemeren op Whitton Road als Will, een kleine Brit met een baardje en een minutieus gekrulde snor, aan het opruimen is in de slijterij waar hij werkt. Hij tilt wat dozen in de etalage op. „Ik had gehoord dat die Amerikanen fan zijn van Blue Moon. Belgisch witbier, maar daar gebrouwen. Kijk, hier, de real deal.” Last Try Wines heet de winkel, niet de enige in de straat met een verwijzing naar het rugby. Als je met de trein reist naar Twickenham, een plaatsje ruim een half uur ten westen van hartje Londen, loop je doorgaans over Whitton Road. Een straat midden in een keurige volkswijk met even zo keurige twee-onder-eenkapwoningen. Tot halverwege opeens de kolos opdoemt die Twickenham Stadium is, het heilige thuis van het rugby.

Sinds de opening in 1909 werd er geen andere sport gespeeld, op een oefenwedstrijdje cricket na dat niemand meetelt. Zondag zou daar verandering in komen, dan is voor het eerst de NFL, de profbond van het American football, te gast. De New York Giants tegen de Los Angeles Rams. Een thuiswedstrijd voor de Rams, alleen dan acht tijdzones verderop.

Foto Frank Huiskamp

Whitton Road is op zaterdag nog rustig. Foto Frank Huiskamp

Deze zaterdagavond is het bijna uitgestorven in de straat. Helemaal aan het begin staat een man een kraampje met sjaals en mutsen in te richten op een klein terrein waar ook al wat hotdog- en hamburgerwagens staan. De mobiele toiletten naast het terrein zijn nog smetteloos. Ook bij Will is het rustig. „Wacht maar tot morgen, dan staat in elke tuin van de bewoners hier een kraampje. Soms verhuren ze hun tuin. Goud geld.” Hij is zelf geen groot rugbyfan, maar kan het wel waarderen. Hij woont vlak bij het stadion, de parkeerplaats is praktisch zijn achtertuin. Morgen staan er duizenden footballfans in die achtertuin te ‘tailgaten’, het traditionele Amerikaanse eet- en bierfeestje voor sportwedstrijden. Maar hij is enthousiast over de historische wedstrijd, benieuwd naar de mensen.

Commercie

Intussen is een oudere buurtbewoner binnengelopen, die licht gebogen met zijn wandelstok richting kassa loopt. „Hoe laat is dat feest eigenlijk afgelopen morgen?”, vraagt hij Will. De man heeft niet veel met rugby. Als je er zo bovenop woont, haalt dat het speciale wel een beetje weg. „Maar ik vind het zo apart, hè? Rugby was altijd een amateursport [tot 1995], stond zo ver weg van de commercie. En dan nu opeens de NFL.”

De wedstrijd van zondag is de eerste die de NFL op Twickenham houdt, tot dit weekend was alleen Wembley het decor geweest voor het Amerikaanse miljardencircus. De komende twee jaar volgen er nog twee. In 2018 wordt voor het eerst een wedstrijd gespeeld op het nieuwe White Hart Lane, het stadion van voetbalclub Tottenham Hotspur. Het past in de internationale ambities van de NFL. Na het falen van NFL Europe, een competitie waar de Amsterdam Admirals ooit deel van uitmaakten, werd in 2007 voor het eerst in Londen gespeeld. Later dit seizoen wordt voor het eerst sinds 2005 weer gespeeld in Mexico-Stad. En de bond overweegt zelfs naar China te gaan.

Trouwe Giants-fans reizen mee

Een paar uur eerder op zaterdag, midden in Londen. Voor The Finery, een pub gelegen net achter het winkelgeweld van Regent Street en Oxford Circus, staat een rij mensen in de blauwe shirts van de New York Giants. The Finery is de omgedoopt tot thuisbasis van Giants-fans. In The Finery, die volhangt met Giants-vlaggen en -ballonnen is een speciale vraag-antwoordsessie met enkele oud-spelers.


Er staan vooral Amerikanen. „De Giants hebben trouwe fans, reizen ze overal achterna”, zegt Alex, terwijl zijn vriendin Janira naar het scherm van haar telefoon staart. Ze komen uit New York, hebben beiden een seizoenkaart. Ze maakten van deze uitwedstrijd maar meteen een korte Europese trip. Van rugby weet hij weinig, „geen idee wat een try is”. Wel datTwickenham speciaal is voor de sport. „Maar is er echt nog nooit een andere sport gespeeld? Ook geen voetbal?”

Iets verderop voor de kroeg staat Andrew, die wacht tot zijn moeder terugkomt uit de kroeg. „Een Engelse vriend thuis in New York is pissig,” zegt hij lachend. „Die vindt dat er alleen maar rugby gespeeld moet worden. „Onzin”, zegt Kevin, een rossige Ier in een Giants-hemd. Hij is fan van beide sporten, speelt ook beide. Op het football, en het team, werd hij verliefd toen hij de allereerste wedstrijd in Londen bezocht, negen jaar geleden. Ook toen speelden de Giants. Hij heeft inmiddels een fanclub opgericht voor Britse fans, komt ook een paar keer per jaar op Twickenham en was er bij tijdens het WK van 2015, dat zo dramatisch verliep voor thuisland Engeland. „Nee, ik vind iets anders dan rugby daar geen heiligschennis. Alleen maar goed voor de populariteit van het football.”

De NFL zal de sport buiten de Verenigde Staten verder willen laten groeien, zeker als blijkt dat de opvallend gedaalde kijkcijfers van dit jaar het begin van een trend zijn. De Rugby Football Union, de Engelse rugbybond, wilde de fans van American football ongetwijfeld wat historie en traditie meegeven van de sport waarin football zijn oorsprong vond. Van het stadion dat de coach van de Argentijnse rugbyers vorige maand nog de „kathedraal” van het rugby noemde. Of over de wereldbekerwedstrijden in 1991, 1995, 2015. Over Billy Williams, die als lid van de bond ooit de plek voorstelde waar het stadion nu staat, op de uiterwaarden, zompig boerenland. Over de Eerste Wereldoorlog, toen het stadion diende als plek waar paarden konden grazen en getraind werden voor ze naar het front werden gestuurd. Nooit werd American football op zulke historische grond gespeeld. Maar er is maar weinig oog voor. De spelers vermoei je er alleen maar mee, die spelen gewoon een wedstrijd, alleen wat verder weg. De fans zijn er eigenlijk ook maar voor één ding.

Hordes mensen, overvolle treinen

Foto Frank Huiskamp

Rugbypub The Cabbage Patch. Foto Frank Huiskamp

Het is zondag en Twickenham is niet het slaperige stadje van de dag ervoor. Hordes mensen stromen uit de overvolle treinen en slaan Whitton Road in. Langs de kant overal eetkraampjes in tuinen, precies volgens voorspelling. Voor de gelegenheid is The Cabbage Patch eerder opengegaan. De biertuin van de beroemde rugbypub, vlak bij het treinstation, staat vol uitgedoste footballfans. Ook binnen zitten ze met tientallen, tussen de ingelijste foto’s van rugbygrootheden. Krantenknipsels met rugbynieuws bedekken de muren. De kroeg, die rugbytraditie ademt, is vandaag van die andere sport. „Dat is ook helemaal niet raar”, zegt een van de barmannen. „Hoe meer, hoe beter. Voor mij is het niet anders dan een gewone wedstrijddag in het rugby.”

Het football heeft een dagje het rugby verdreven. Buiten het stadion staan nu fans over te gooien met een football, staan de cheerleaders van de Rams aan de noordkant het publiek te vermaken en staan honderden liefhebbers van fastfood in eindeloos lijkende rijen.

Het stadion zelf is voor de wedstrijd grondig aangepast aan de eisen van de NFL. Zo zijn kleedkamers doorgebroken, omdat bij football veel meer mensen op en rond het veld staan dan bij rugby, en hebben de spelers van de Rams uit moeten wijken naar de sportschool in het stadion. De 82.000 plekken zijn teruggebracht naar 75.000, anders zouden de mensen op de voorste rijen vanwege de grote bezetting langs de kant niets zien. De traditie heeft even plaatsgemaakt voor een curieus Amerikaans circus.

Maar toch, dan toch. Halverwege het eerste kwart wordt Martin Johnson aangekondigd, onder wiens leiding de Engelse rugbyers in 2003 wereldkampioen werden. Een legende. Voorzichtig zwaaiend loopt hij een stukje langs het veld. Er wordt geen moment in de wedstrijd harder gejuicht.