Zij bewaken de dansvloer

Feest NDSM-werf

Honderd beveiligers en EHBO’ers bewaakten zaterdag een feest op het Amsterdam Dance Event. Maar alles voorkomen blijkt onmogelijk.

Een bezoeker van het DockYard Festvial, deze zaterdag op de NDSM-werf. Foto’s Amaury Miller

„Het wordt een rustige avond”, constateert de brandwacht zaterdagavond bij de ingang van het feest ‘DGTL’ op de NDSM-werf in Amsterdam, als hij het wat oudere publiek ziet binnenstromen. „Wel een paar Engelsen, die moeten we in de gaten houden.” Zij hebben een slechte naam: drink to be drunk.

2410IHN_ade3

Het is half twee ’s nachts, „het zooitje” – woorden van de brandwacht – is bijna binnen. De paar duizend bezoekers worden in vijf rijen gefouilleerd. Twee EHBO’ers (studenten geneeskunde) assisteren de beveiligers om uitsluitsel te geven over eventuele vreemde buisjes of medicijnen.

Op de 140 locaties waar de afgelopen vijf dagen een feest was in het kader van het Amsterdam Dance Event (ADE), liepen grofweg twee soorten mensen: zij in een vrolijke roes, en zij met de portofoons, waakzaam en alert. Het ADE is het grootste indoor-dancefestival ter wereld. Veel dj’s (2.200), veel bezoekers (bijna 370.000), en daardoor ook veel drugs. Maar voor de gemeente is het business as usual, zegt een woordvoerder. „Je kunt het zien als vijf reguliere zaterdagavonden achter elkaar.” De veiligheid en het „ordentelijk verloop” van een evenement zijn de verantwoordelijkheid van de organisatoren. Gemeentelijke handhavers controleren of zij zich aan vergunningsvoorwaarden houden.

Op DGTL werken deze derde ADE-avond ruim honderd beveiligers, EHBO’ers, ambulancemedewerkers en brandwachten. Via een portofoon communiceren ze met elkaar, elke afdeling over een eigen kanaal. Op een centrale post zit een productiemedewerker die alle kanalen hoort en een logboek bijhoudt, dat via een app door alle medewerkers te lezen is.

2410IHN_ade1

Door de zalen lopen drie mobiele teams van beveiligers: iets meer dan gebruikelijk, omdat er tijdens het ADE meer toeristen zijn, die een slechtere naam hebben op uitgaansgebied. De teams letten op roken, drugsgebruik, opstootjes, zakkenrollers. Als extra, niet voorgeschreven maatregel staan op de hoeken rond de dansvloer ook beveiligers te posten. Een soort onopvallende badmeesters. Zij houden het overzicht over de ruimte en grijpen in als iemand zich niet goed voelt.

Er zijn een heleboel zaken waar je als organisatie rekening mee moet houden, zeggen hoofd productie Rhea Ruben (26) en eigenaar Reinier Suyderhoud (33), die vier jaar geleden met DGTL begon. Wind, brand, paniek, voorlichting, ‘crowd control’. Er is nauw contact met de wijkagent en tijdens ADE dagelijks met de gemeente. Dat contact is de afgelopen twee jaar verbeterd, zegt Suydenhoud. „Toen ik hiermee begon, was de houding van de gemeente: we weten dat er drugs worden gebruikt, maar we willen het niet zien. Nu is er een gezamenlijk streven om een avond zo veilig mogelijk te laten verlopen. Dat is heel prettig.”

Als organisatie kun je een aantal dingen doen om excessen te voorkomen, zegt Ruben. Er wordt, zegt ze, „streng gevisiteerd”. In de zalen hangen waarschuwingsposters van het Trimbos Instituut voor de gevaarlijke ‘Supermanpil’. Voor de ingang staan boxen waar bezoekers hun drugs vrijwillig kunnen inleveren – hetgeen „af en toe” gebeurt. Net als veel andere organisatoren werkt DGTL samen met Unity, een vrijwilligersproject dat drugsvoorlichting geeft op feesten.

Alles voorkomen kun je nooit. Deze zaterdagavond wordt rond half twaalf een vrouw de EHBO-post binnengedragen. Ze komt van een naastgelegen festival dat al is afgelopen. De twee ambulancemedewerkers schieten direct in de actiemodus: de vrouw de brancard op, luchtweg controleren, ademhalingsfrequentie, polsslag.

Geen gevaar, vertelt de ambulancemedewerker later. Ze was al snel weer bij bewustzijn, en kon navertellen wat ze die dag zoal had gebruikt. Wodka-ontbijt, whisky, wijn, een joint en een halve xtc-pil. Middelen met tegenstrijdige effecten, waar je lichaam van in de war kan raken, zegt de ambulancemedewerker.

„We doen echt heel erg ons best”, zegt Suyderhoud over de organisatorische kant van zijn vak. Zo probeert DGTL zijn evenementen zo duurzaam mogelijk te organiseren, met bijvoorbeeld een podium op zonne-energie, en het aanbieden van louter vegetarisch eten. „Maar we krijgen weinig credits.” Hij doelt op de media, die het liefst over excessen berichten, zoals de drie doden in 2014. Veel organisatoren houden journalisten die niet over muziek schrijven daarom liever buiten de deur.

„Ja, er gebeurt wel eens wat”, zegt Suyderhoud. „Maar het is bizar hoeveel evenementen er zijn en hoe ontzettend goed die verlopen. Tijdens ADE hebben zo’n 370.000 mensen een waanzinnige week. Dat flikken we toch maar mooi met gemeente, politie en brandweer. Nederland zou daar trots op moeten zijn.”