Column

Begrafenis

Met de griep in het lijf reden we naar Middelbeers, een stipje in Noord-Brabant, om de laatste broer van mijn vader te begraven.

marcelroosmalen0

Met de griep in het lijf reden we naar Middelbeers, een stipje in Noord-Brabant, om de laatste broer van mijn vader te begraven. Ik kende hem al een heel leven niet. Hij werd 95, woonde tot een paar jaar terug in zijn ouderlijk huis en zijn hobby was het lezen van Lekturama geschiedenisboeken.

Het was al weer een paar begrafenissen geleden dat ik in een katholieke kerk was geweest.

Ik vond veel dingen mooi.

Het Latijnse gezing van de dames van het koor die allemaal dezelfde shawl droegen en van wie de jongste al ver boven de zestig was. De gebeden die iedereen uit het hoofd leek te kennen en meeprevelde. De Heilige Communie, het moment waarbij ze allemaal in een lang lint voorbij schuifelden. Het geritsel tijdens de collecte. Het uitdelen van het bidprentje, een foto met tekst waarin het leven kort werd samengevat. De kist die de kerk werd uitgedragen, gevolgd door de familie. Mijn moeder was in het zwart, ik zag haar voor het eerst met wandelstok.

Op de kleine begraafplaats naast de kerk lagen er veel uit dat gezin van veertien kinderen. De meesten al van ver herkenbaar aan een porseleinen roos, een speelse verwijzing naar de naam Van Roosmalen, op de zerk. De fabriek die ze had gemaakt was inmiddels failliet.

We stonden voor een gat op een verder kaal veld. De priester gebruikte een draadloze microfoon om boven de geluiden van de herfst uit te komen, het was het enige waardoor je wist dat het 2016 was.

Hij duwde een kwast in een emmer water en zegende het graf. Daarna brak hij een bloem van een boeket op de kist, stak die achter een Jezus-figuur en overhandigde die aan de oudste zus. Ik kende de symboliek achter deze gewoonte niet, maar het leek alsof de dood werd doorgegeven.

Nog een gebed, een ‘Wees gegroet Maria’. Ik dacht aan mijn vader die het wel uit zijn hoofd had gekend en die me wel eens had verteld dat het bidden voor het eten in Middelbeers langer duurde dan het eten zelf. Hij had manmoedig geprobeerd om dat geloof over te brengen, maar dat was goed mislukt.

Ik zag neven en nichten. Het was alsof we bij elkaar gekomen waren om nog een keer te zien hoe onze ouders hadden geleefd. Dit gingen we niet vaak meer meemaken. Jammer eigenlijk, want katholieke begrafenissen zijn de mooiste.