Vleermuizen in spooktijdschrift

Bijna had de zevenjarige Tristan een publicatie gehad in een wetenschappelijk tijdschrift. Zijn moeder stak er op het laatste moment een stokje voor.

Bat’s are cool animals! Zo begon de zevenjarige Tristan Martin uit Amerika zijn schoolwerkstuk over vleermuizen.

Zijn vader Alexandre bedacht daarna een grap, die eigenlijk geen grap was. Hij stuurde het werkstuk van zijn zoon naar een wetenschappelijk tijdschrift.

Wow, denk je misschien. Een wetenschappelijk tijdschrift! Dat klinkt tof.

Maar een wetenschappelijk tijdschrift, daar kom je in als je iets hebt onderzocht, en iets nieuws hebt ontdekt. Tristan had niks nieuws ontdekt. Hij had wat bekende dingen over vleermuizen opgeschreven. In 153 woorden.

Zijn vader stuurde het werkstuk ook niet naar zomaar een tijdschrift. Het was een zogenaamd spooktijdschrift. Die publiceren alles wat maar aangeboden wordt. Als ze er maar geld voor krijgen. En dat onder het mom van wetenschap. Want dat staat chic.

De meeste onderzoekers ergeren zich groen en geel aan spooktijdschriften. Want ze zijn nep.

Dat wilde de vader van Tristan juist laten zien. Sommige tijdschriften moet je niet serieus nemen. Dat was de grap.

Bijna was het werkstuk van Tristan verschenen. Vlak van te voren kreeg hij nog de drukproef, dus hoe het er uit zou gaan zien. Toen bleek zijn tekst helemaal veranderd. Alleen de titel, zijn naam, en de tekening waren hetzelfde gebleven. Het tijdschrift vroeg nota bene 60 dollar, omgerekend 55 euro.

Toen greep de moeder van Tristan in. Misschien gaan mensen denken dat Tristan de boel voor de gek houdt. En stel dat hij later onderzoeker wil worden. Als mensen zien dat hij een nep-publicatie heeft, nemen ze hem dan nog serieus?